สายไหนสีแดงพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกของประตูแกะสลัก แทบจะในพริบตาก็แผ่คลุมพื้นใต้เท้าของหยางมู่เฉวียนและพวกเขาราวกับน้ำขึ้นทะเล แถมยังไหลท่วมทางเดินยาวด้านหลังต่อไปอีก
พวกหยางมู่เฉวียนตกใจ ถอยหลังโดยสัญชาตญาณเพื่อหลีกเท้าให้พ้นสายไหนเหล่านั้น
"นี่...มันอะไร?"
แม้แต่หยางมู่เฉวียนผู้เป็นปราการที่แปดยังไม่รู้อะไรเลยว่ามีอะไรอยู่หลังประตูแกะสลักนั้น ตอนนี้ได้เห็นภาพนี้ก็งงงวย...เขาพยายามฝืนสายตามองเข้าไปในรอยแยกของประตูที่เปิดออก เพื่อหาเงาของหัวหน้าใหญ่ตามตำนาน แต่ก็มองเห็นแค่หมอกขาวฉาบฉายเท่านั้น
"การตื่นขึ้นของหัวหน้าใหญ่ ต้องใช้เวลา" ปราการที่สองพูดอย่างเรียบนิ่ง "พวกเราควรไป"
"ไป? ไปไหน?"
"หัวหน้าใหญ่กำลังเรียกคืนแดนอำนาจของตัวเอง ฐานทัพโลกมนุษย์...กำลังจะหายไปแล้ว"
หยางมู่เฉวียนอึ้งงัน หันกลับไปมองคลื่นสายไหนที่กำลังค่อย ๆ ปกคลุมฐานทัพโลกมนุษย์ทั้งหมด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อ
"ฐานทัพโลกมนุษย์...จะหายไป?"
"ถ้าจะพูดให้แม่นยำ ไม่ใช่หายไป..." ปราการที่สองหยุดคิดชั่วครู่
"แต่จะอยู่ร่วมกับหัวหน้าใหญ่ตลอดไป"
......
แดนโลกมนุษย์
ประตูมิติเบลอ ๆ เปิดออกกลางอากาศสูง ร่างหลายร่างพุ่งออกมาติด ๆ กัน แล้วดิ่งตกลงมาอย่างรวดเร็ว!
"โอ๊ยเวรภาพวาดชีวิตลอยนี่!! ฉันรู้แล้วว่าไอ้นี่ไม่ได้ใจดีขนาดนั้น!!" ลมพายุหวีดผ่านข้างหูหัวใจแดง 9 เขาสบถด่าทันที "เปิดประตูสูงขนาดนี้! จะเอาให้พวกเรากระเด็นตายกันใช่ไหม??"
ตอนนี้พวกสมาคมสนธยาอยู่สูงเสมอระดับก้อนเมฆ สูงขนาดนี้ถ้าตกลงไป คนธรรมดาต้องเป็นของเหลวแน่นอน ที่ปราการที่สองเปิดประตูไว้ตรงนี้ ย่อมมีความคิดแอบแฝงอยู่แน่...เขารู้ดีว่ามารยาเล็ก ๆ แบบนี้ฆ่าสมาชิกสมาคมสนธยาไม่ตาย แต่ขัดใจให้เมามันก็ไม่เสียหายอะไร