ชายขอบแดนโลกมนุษย์
เมืองซวงเฉียว
ก้อนเมฆสีดำข้นหนาปกคลุมเหนือเมืองเล็กแห่งนี้ เหมือนพายุบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น
ชาวบ้านแต่งกายเรียบง่าย หอบฟืนเดินรีบผ่านทางลูกรังที่โคลนตม ครั้งคราวก็เงยหน้ามองท้องฟ้า ฝนที่โปรยปรายลงมากระเด็นใส่แก้ม เท้าจึงยิ่งเร่งเร็วขึ้น
ใต้สะพานโค้งหินอันเป็นสัญลักษณ์ของเมืองซวงเฉียว เรือหลังคาคลุมดำลำแล้วลำเล่ากำลังค่อย ๆ เข้าเทียบฝั่ง ผู้คนใช้เชือกหนามัดเรือไว้กับตลิ่งเพื่อกันพายุพัดหลุด ร้านค้าสองฝั่งปิดประตูล่วงหน้า ไม้แขวนเสื้อที่ตากไว้ตามบ้านเรือนถูกเก็บเข้าหมด... ทั้งเมืองต่างเตรียมพร้อมรับพายุฝนที่หาได้ยากครั้งนี้ตั้งแต่เนิ่น ๆ
"คุณแม่! ฝนจะตกแล้ว!"
ใต้ชายคาหลังคากระเบื้อง เด็กหญิงตัวกลมน่ารักเหมือนมาจากภาพวาดปีใหม่นั่งยองๆ อยู่ข้างประตู เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น
"ฝนจะตกแล้ว อย่าวิ่งเล่นไปไหนนะ เข้าใจไหม" หญิงวัยกลางคนอุ้มผ้าห่มกองใหญ่ เดินผ่านหน้าประตูอย่างรีบร้อน
"หนูไม่วิ่งไปไหน หนูเล่นในลานบ้านได้ไหม"
"ไม่ได้ ฝนตกแล้วจะเป็นหวัด"
"หนูจะใส่หมวกไม้ไผ่กับเสื้อฟางของคุณพ่อ!" ดวงตาเด็กหญิงเปล่งประกายมองตรึงไปที่หมวกและเสื้อฟางบนกำแพง เหมือนสนใจมันมานานแล้ว "หนูขอเล่นแป๊บเดียว เอาตอนฝนตกปรอย ๆ ...แม่เรียกกลับเมื่อไหร่ หนูกลับทันทีเลย!"
"ฮ่าฮ่า ลูกสาวฉันอยากใส่ก็ปล่อยให้เขาใส่เถอะ" ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่เดินออกจากบ้านมา ยิ้มแล้วพูดว่า "ให้เล่นในลานบ้านสักแป๊บไม่เป็นไรหรอก"