ขณะนั้นเอง มือหนึ่งสู่ออกมาจากความมืดมัว บีบกุมสิ่งนั้นไว้แน่นกลางอากาศ
ศิษย์ลัทธิเจียงเทียนตัวสั่นสะท้าน แหงนหน้าขึ้นมองอย่างทรมาน เห็นนักแสดงงิ้วชุดแดงที่เปื้อนเลือดทั้งกายยืนนิ่งอยู่ข้างกายโดยไร้เสียงใด ๆ ดวงตาขบมุมเป็นความโค้งแปลกประหลาด จ้องสำรวจปอดที่เปิดโล่งออกมาภายนอก
วิถีแห่งประวัติศาสตร์บรรจบกัน ณ ชั่วขณะนี้ ไม่นานมาก่อน มือแบบเดียวกันนี้ก็เคยกุมศิษย์ลัทธิเจียงเทียนที่กำลังจะสำเร็จพิธีฆ่าตัวตาย…… และบัดนี้ชะตากรรมกำลังเกิดซ้ำอีกครั้ง ร่างของเฉินหลิงกับหลิ่วชิงเยียนทับซ้อนกันข้ามกาลเวลา
แต่เฉินหลิงไม่ใช่หลิ่วชิงเยียนอยู่ดี แม้ชั่วขณะนี้ทั้งสองจะเคลื่อนไหวเหมือนกัน แต่เบื้องหลังชุดงิ้วสีแดงเพลิง วิถีแห่งชะตากรรมกลับถูกดวงตาสีชาดเยาะเย้ยคู่แล้วคู่เล่าบังคับเปลี่ยนทิศทาง แผ่ขยายไปสู่เส้นทางที่แปลกไกลโพ้นอย่างสิ้นเชิง……
"พิธีฆ่าตัวตายที่พวกนายใช้เรียก 'ทุ่งแห่งเสียงถอนใจ' งั้นรึ?" เสียงของเฉินหลิงราวกับมาจากยมโลก เรียบเย็นและลึกล้ำ ท่าทางเหมือนกำลังไตร่ตรองอย่างจริงจัง
"บูชายัญปอดของตัวเองสินะ…… ทำไมต้องเป็นปอดด้วย?"
รูม่านตาของศิษย์ลัทธิเจียงเทียนหดตัวเล็กน้อย มือขวาถูกฉวยกุมไว้แน่นกลางอากาศจนขยับไม่ได้เลย เขาตัดสินใจทันทีส่งมือซ้ายออกไปราวสายฟ้าแลบ คว้าเข้าหาปอดที่โผล่พ้นออกมา!
วินาทีถัดมา แสงวาบของมีดล้างกระดูกเฉียดผ่าน แขนซ้ายทั้งแขนถูกฟันขาดเด็ดขาด เหลือเพียงแผลตัดเรียบสีชาด
ใบหน้าของศิษย์ลัทธิเจียงเทียนซีดขาวผ่องทันที
ก่อนที่เขาจะทันตั้งสติ คมมีดล้างกระดูกพาดผ่านแขนขวาอีกครั้ง ภายใต้เลือดที่กระเซ็นกระจาย แขนที่ถูกเฉินหลิงกุมเอาไว้ในมือได้หลุดพ้นจากร่างไปโดยสมบูรณ์ เหลือเพียงลำตัวท่อนเดียวคุกเข่าอยู่กลางแอ่งเลือดอย่างโดดเดี่ยว