“คุณรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่ไหน?” เฉินหลิงถามคำถามของตัวเองออกไปตรง ๆ
ปลายสาย เสียงของลู่สวนเงียบไปชั่วครู่
“จริง ๆ แล้ว ผมไม่รู้ตำแหน่งของคุณหรอก... แต่ตอนอยู่กับทีมสำรวจ ผมเห็นว่าคุณดูแลหยางเซียวเป็นพิเศษ แถมทางสถาบันวิจัยก็บอกผมว่าหยางเซียวไม่ได้กลับไปเลย แต่หายตัวไป ผมก็เลยนึกว่าสองคุณอาจอยู่ด้วยกัน... ก็เลยโทรมาลองเสี่ยงดวงดู”
“......”
การสังเกตของลู่สวนละเอียดแม่นยำยิ่งกว่าที่เฉินหลิงคิด แต่การที่ที่อยู่ของตัวเองถูกค้นพบ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับเขา ถ้าลู่สวนกับพวกนั้นตั้งใจจะไม่เป็นมิตรจริง ๆ เขาก็หายไปในมหาสมุทรมนุษย์ได้ตลอดเวลา
“โทรมาหาฉันมีเรื่องอะไร?”
“ผู้กำกับเฉิน... อ่า เพราะไม่รู้ตัวตนจริงของคุณ ก็เลยยังเรียกคุณว่าผู้กำกับเฉินไปก่อน” ลู่สวนเปิดปากอย่างพิถีพิถัน “ขอให้เชื่อผมเถอะว่าผมไม่มีเจตนาร้าย... ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากให้เราสองคนได้เจอกันสักครั้ง”
เฉินหลิงขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ฉันมาจากไหนไม่มีใครรู้ นายไม่กลัวเหรอว่าฉันจะเป็นคนไม่ดี?”
“ผู้กำกับเฉินพูดเล่นแล้ว ถ้าคุณตั้งใจจะทำอะไรพวกเรา คงไม่มีใครเดินออกจากเสินหนงเจี้ยได้เลยแม้แต่คนเดียว... และถ้าตอนนั้นคุณไม่ออกมือฆ่าพวกปีศาจเหล่านั้น พวกเราก็คงตายไปแล้ว”
เฉินหลิงฟังถึงตรงนี้ก็ตกอยู่ในความคิด
ความจริงเขาก็สนใจเรื่องเก้าจวินอยู่แล้ว ถ้าเข้าไปในคลังข้อมูลยุคสมัยได้ ย่อมต้องพยายามสัมผัสกับเก้าจวินให้มากที่สุด ดูว่าจะได้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับอีกยุคหนึ่งไหม... และลู่สวนเองก็คือคนที่รวบรวมเก้าจวิน มีตัวตนพิเศษ การได้พบเขาก็เป็นเรื่องดี