“สุสานโบราณแห่งวิถีผี คือสื่อของวิถีเทพผี ผู้ที่ก้าวขึ้นสู่วิถีเทพผี ส่วนใหญ่สามารถบัญชาวิญญาณผีไล่ล่าดวงวิญญาณได้ วิชาการล้วนลึกลับและเหี้ยมเฉียบ…ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ยุคนี้น่าจะมีคนก้าวขึ้นสู่วิถีเทพผีแล้ว ศิษย์น้อง นายก็อยู่ที่แดนเทียนชู ถ้าเจอตัวเขาเข้า ต้องระวังตัวให้ดี!”
“จริง ๆ เราไม่วางใจนาย อยากจะแวะไปเดินเล่นที่แดนเทียนชูสักรอบ แต่อาจารย์เพิ่งห้ามพวกเราออกจากสุสานโบราณแห่งวิถีงิ้ว พวกเราก็เลยปรึกษากัน ลอบขโมยของออกมาจากในสุดของสุสานโบราณแห่งวิถีงิ้วให้นายชิ้นหนึ่ง อยู่ในซองจดหมายนี่…”
“ของชิ้นนี้ให้พกติดตัวไว้ ข้างในเขียนวิธีใช้ไว้แล้ว ศิษย์น้องถ้ามีความจำเป็นเมื่อไหร่ ใช้มันได้เลย”
“อีกอย่าง ตอนนี้สุสานโบราณแห่งวิถีงิ้วสบายดีทุกอย่าง ศิษย์น้องไม่ต้องกังวล”
“—ศิษย์พี่ใหญ่ หนิงรู่อวี่”
อ่านจดหมายจบ เฉินหลิงรู้สึกอบอุ่นหวานขึ้นในใจ
เขาถึงกับยอมฝ่าฝืนบุกเข้าไปกลางสมรภูมิขั้นห้าระหว่างทายาทประมุขกับนักฆ่า ก็เพื่อชิงจดหมายฉบับนี้คืนมา เพราะนี่คือความห่วงใยจากพี่น้องศิษย์ทุกคน…และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าทุกอย่างนั้นคุ้มค่า
เฉินหลิงหยิบซองจดหมายขึ้นมาใหม่ คลำอยู่สักพัก ก็หยิบสิ่งแบนราบคล้ายถุงผ้าออกมา
“นี่มัน…”
เฉินหลิงเปิดถุงผ้าออก ข้างในมีกระดาษแผ่นเล็ก ๆ หนึ่งแผ่น พอกวาดสายตาอ่านข้อความบนนั้น สีหน้าของเขาก็ผุดขึ้นด้วยความยินดี
เขาปิดถุงผ้าใหม่ เก็บไว้ติดตัว แล้วเริ่มหยิบกระดาษกับปากกาเขียนจดหมายตอบพี่ ๆ ศิษย์