มือของอู๋จีจวินหยุดค้างกลางอากาศทันที
“……เอ๊ะ?”
เส้นด้ายสีแดงเส้นนั้น กลับจมลงใต้ผิวหนังในสายตาของเขา……ไม่ใช่ พูดให้ถูกคือ “ตัด”
ท่ามกลางดวงตาที่ตกตะลึงของอู๋จีจวิน ข้อมือที่พันด้วยด้ายปักสีแดงถูกสะบัดลอยไปเบา ๆ ราวกับโคนหักจากร่าง ฝ่ามือที่กำลังจะแตะต้องหลี่เหลียงเหรินแยกออกจากลำตัว ตกลงกระแทกพื้นด้วยเสียง “ปึง”
บรรยากาศเงียบงันราวกับความตาย
อู๋จี้จวิน ถูกตัดขาดฝ่ามือไปหนึ่งข้าง
แต่ถึงกระนั้น อู๋จีจวินกลับเหมือนไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิด ส่วนแผลขาดที่ข้อมือกลับเรียบเงาดุจกระจก ไม่เห็นแม้แต่กล้ามเนื้อหรือเส้นเลือดสักเส้น……
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดสายตามองรอบตัว ราวกับกำลังค้นหาสิ่งใดสักอย่าง
ตั้งแต่เริ่มรบจนบัดนี้ อู๋จีจวินคนเดียวเกือบจะสังหารหอทั้งหมดของฟู่เชิงฮุยจนราบคาบ แถมไม่บาดเจ็บแม้แต่เส้นผม……แต่บัดนี้ เส้นด้ายเส้นหนึ่งที่ไม่รู้มาจากไหน กลับตัดฝ่ามือของเขาขาดได้ ทำให้ใบหน้าของเขาปรากฏความประหลาดใจนาน ๆ ครั้ง
ในที่สุด สายตาของอู๋จีจวินก็ตรึงไปยังหนึ่งทิศทาง
ตึม—!!
พื้นดินใต้เท้าของหลี่เหลียงเหรินระเบิดออกในพริบตา มังกรตะวันออกยักษ์ตัวหนึ่งกลืนร่างเขาหายไปทั้งตัว พุ่งทะยานขึ้นสู่เมฆฟ้าอย่างรวดเร็ว เกล็ดสีกุหลาบแดงแต่ละชิ้นละเอียดประณีตราวอัญมณี สะท้อนแสงระยิบระยับ!
ลมพายุที่มังกรตะวันออกตัวนี้พัดกวาด ทำให้ปลายผมของอู๋จีจวินปลิวไสวเล็กน้อย เขาหรี่ตาสังเกตลำตัวมังกรตะวันออกที่พุ่งผ่านไปอย่างบ้าคลั่งตรงหน้าอย่างพิศวง ราวกับค้นพบสิ่งใดบางอย่าง แล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง