พายุทรายเงียบงับสูญสิ้น
เมฆรูปเห็ดที่พวยพุ่งขึ้นดุจเทพมรณะสีดำ ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นจากซากปรักหักพังที่ย่อยยับ แสงและความร้อนไร้สิ้นสุดแผ่เต็มท้องฟ้า ไม่ว่าจะมองจากมุมใดของแดนโลกมนุษย์ ก็เห็นภาพอันล้างผลาญฟ้าดินนี้ได้ทั้งหมด
คลื่นกระแทกที่เหลือค้างมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพุ่งกระจายไปรอบด้านอย่างบ้าคลั่ง จนชาวบ้านที่กำลังหนีตายหรือหนีไปถึงนครหลักหงเฉินแล้วสะเทือนจนยืนไม่อยู่ พวกเขามองไปทางที่ระเบิดนิวเคลียร์เกิดขึ้นอย่างตระหนก หายใจหยุดค้างไปชั่วขณะ
ครั้งล่าสุดที่แดนโลกมนุษย์โดนระเบิดนิวเคลียร์โจมตี คือเมื่อสามร้อยกว่าปีก่อน เมื่อผ่านการเปลี่ยนผ่านมารุ่นแล้วรุ่นเล่า ชาวบ้านของแดนโลกมนุษย์ยุคนี้ลืมความน่าสะพรึงของการโจมตีนิวเคลียร์ไปนานแล้ว ไม่มีใครเคยเห็นฉากสะเทือนขวัญเช่นนี้มาก่อน แม้แต่พื้นที่สังหารที่พวกสมาคมเวทมนตร์ร่วมกันก่อขึ้นทั้งหมด ยังไม่เท่ารัศมีระเบิดนิวเคลียร์ครั้งเดียวที่เจ้าแห่งแดนอู๋จี้จุดชนวน
เทพมรณะสีดำที่ม้วนไหวลอยขึ้นสู่ชั้นเมฆอย่างช้า ๆ ก้มมองสรรพชีวิต — ม่านม่านของ "สงครามทำลายแดน" จึงเพิ่งถูกดึงเปิดออกอย่างแท้จริงในตอนนี้
"ปีศาจแบบนั้น... ใครจะไปรับมือไหวเนี่ย..."
เงาหนึ่งซ่อนอยู่ในเงากำแพงของนครหลักหงเฉิน บ่นพึมพำกับตัวเอง
เขาชื่อมู่ฉางตง สถาปนิกแห่งภาพวาดชีวิตล่องลอย หน้าที่ประจำวันคือดูแล "ผืนภาพ" ของเขตหนึ่งในนครหลักหงเฉิน ตอนนี้ทำหน้าที่รักษาประตูเมืองหลัก เพื่อกันไม่ให้คนของสมาคมเวทมนตร์สังหารชาวบ้าน
แต่เดิมมู่ฉางตงค่อนข้างมั่นใจในภาพเขียนชีวิตล่องลอย เมื่อมีเหล่าบัลลังก์แข็งแกร่งสุดขั้วอยู่ เขาคิดไม่ออกเลยว่าแดนอู๋จี้จะรบยังไง แต่ตอนนี้เขาพบว่าตัวเองคิดผิด...