เจี่ยนฉางเซิงรับฝักดาบสีเงินขนาดจิ๋วไว้ในอ้อมแขน แล้วยังไม่ทันได้หายตัวลอย
เฉินหลิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือฉกฝักดาบนั้นมาจากมือเขา เสี่ยวเจี่ยนมองเขาตาค้าง ไม่ห้าม ไม่ถามอะไร……จนกระทั่งเฉินหลิงใช้พลังหล่อหลอมร่างใหม่สร้างสร้อยคอเงินขึ้นมาร้อยฝักดาบนั้น แล้วยัดมันคืนลงในอ้อมแขนของเจี่ยนฉางเซิงอีกครั้ง
“สวมมันซะ ชีวิตของนาย เราช่วยเปลี่ยนมันให้แล้ว” เฉินหลิงเอ่ยขึ้นอย่างเรียบนิ่ง
เจี่ยนฉางเซิงจ้องมองสร้อยคอในมือ ปลายนิ้วสั่นระริกโดยควบคุมไม่ได้เลย……
เจี่ยนฉางเซิงไม่เคยคิดเลยว่า ดวงดาวสวรรค์ทะลุฟ้าจะมาถึงมือเขาในที่สุด ด้วยวิธีแบบนี้ ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่ทั้งห้าแดน แม้แต่หอคอยทะลุฟ้า จุดสูงสุดของวิถีเทพแห่งปัญญา ยังไม่คิดไม่ฝัน และทำไม่ได้……แต่มีเพียงเฉินหลิงกับซุนปู้เหมียนเท่านั้น ที่สองคนนี้ทำได้
ชะตาชีวิตของเจี่ยนฉางเซิงเต็มไปด้วยความยากลำบากและโหดร้าย ด้วยตัวเขาคนเดียว ย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำทุกอย่างนี้สำเร็จ เฉินหลิงกับซุนปู้เหมียนเหมือนมือแห่งแสงสว่างสองข้างที่ยื่นออกมาจากความมืดมิด ลากเขาออกจากโคลนตมของชะตากรรมอย่างห้วหนัก แล้วยังตบหน้าชะตากรรมสองฟาดเต็มแรง!
ซุนปู้เหมียนพูดถูกแล้ว ครั้งนี้เขาติดหนี้เส้นสายก้อนโตจนเกินจะชดใช้
เจี่ยนฉางเซิงเงียบๆ สวมสร้อยคอเข้าที่ มองสองคนตรงหน้า สีหน้าซับซ้อนจนบรรยายไม่ถูก……
เขาเงียบไปนาน คำพันคำหมื่นประโยคสุดท้ายก็หลอมรวมเหลือเพียงสองคำ
“ขอบคุณ”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาขอบคุณหรอก” เฉินหลิงก้มมองป้ายคำสั่ง[ผู้ชมทั้งหลายจงประทับนั่ง]ในมือที่เต็มไปด้วยรอยแตกลายงา สีหน้าเคร่งเครียด “เราต้องรีบแล้ว”