ดอกไม้ไฟบานสะพรั่งใต้แผ่นฟ้ามืด เจี่ยนฉางเซิงเห็นภาพตรงหน้าแล้วยังยืนนิ่งไม่ขยับ
"การแย่งชิงจะดำเนินต่อไปอีก 48 ชั่วโมง ระหว่างนี้ทุกการต่อสู้จะเปลืองกำลัง……ฉะนั้นวิธีที่สมเหตุผลที่สุดคือซุ่มอยู่ในความมืดไปเรื่อย ๆ รอให้คนอื่นฆ่าฟันกันจนเกือบหมด แล้วค่อยออกมาลงมือ!"
"ถึงตอนนั้นคนอื่นจะบาดเจ็บสาหัสกันหมด ส่วนฉันยังอยู่ในสภาพสุดยอด โอกาสชิง[ดวงดาวสู่ฟ้า]ก็ยิ่งเพิ่มขึ้น"
"พอมาถึงที่นี่ฉันก็เป่าตะเกียงน้ำมันให้ดับทันที ตอนนี้มืดสนิท คนอื่นจะมาเห็นตำแหน่งของฉันก็ไม่มีทาง……เป็นโอกาสดีสำหรับการซุ่มพักฟื้น!"
"รอบนี้ ข้อได้เปรียบเป็นของฉัน!"
สมองของเจี่ยนฉางเซิงกำลังคำนวณอย่างกระตือรือร้น มุมปากเงยขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหมือนกำลังจินตนาการถึงภาพคนอื่นรบกันสนุกสนาน ส่วนตัวเองนั่งรอเก็บกำไร
ทันทีที่เจี่ยนฉางเซิงกำลังจะลงนอนกับพื้นตรงนั้น เสียงดังแปร๊ะๆ ก็ดังมาจากเหนือศีรษะ
ฝุ่นเม็ดหนึ่งร่วงจากรอยแยกของแผ่นพื้นลงบนบ่าของเขา เขางง ๆ เงยหน้ามองขึ้นไป วินาทีถัดมา ดวงเพลิงระเบิดก้อนหนึ่งก็กระแทกลงมาเสียงฮือ!
โบม——!!
แรงระเบิดเจาะทะลุบ้าน ผ่าอาคารตึกทิ้งร้างทั้งหลังออกเป็นสองท่อน ร่างหนึ่งที่พวงควันทั้งตัวถูกกระแทกพุ่งออกมา!
กลางอากาศ หญิงสาวร่างสูงโปร่งกำลังถือโซ่ตรวนที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิง ยืนมองลงมาที่เจี่ยนฉางเซิงที่ถูกกระแทกกระเด็นอย่างทะนงตัว……เสียงกลไกดังขึ้นจากภายในโซ่ตรวน โซ่ยาวแค่สองเมตรกว่า ๆ ก็ค่อย ๆ ยืดยาวขึ้นต่อหน้าต่อตา ราวงูเพลิงที่ส่ายตัวพุ่งออกไป!