เฉินหลิง suddenly ตระหนักได้ว่า ตัวเองตกอยู่ในกับดักความคิดมาตลอด
เขาคิดโดยสัญชาตญาณว่า ฐานทัพโลกมนุษย์คือแกนกลางของพิภพหงเฉิน คือที่ที่สำคัญที่สุดและห้ามสูญเสียไปได้เด็ดขาด…ไม่ต่างจากที่ฐานแสงออโรร่าเป็นหัวใจของพิภพแสงออโรร่า
แต่วินาทีนี้ เฉินหลิงกลับพบว่าเขาคิดผลาด…
สำหรับหงเฉินจวินซูจือเวย สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ฐานทัพโลกมนุษย์ แต่คือ "พิภพหงเฉิน" ในตัวมันเอง นั่นแหละที่เธอจึงซ่อนพิภพทั้งใบไว้ในโลกมิติสูง ซ่อนไว้บนดอกไม้เล็ก ๆ ที่ไม่มีใครเหลียวแล
ถ้าเป็นเช่นนั้น ซูจือเวยก็เป็นไปไม่ได้ จะหลบซ่อนอยู่ภายในพิภพหงเฉิน…ตรงกันข้าม เธอต้องอยู่ในมิติที่ต่ำกว่าพิภพหงเฉิน และ "ใหญ่กว่า" พิภพ ตำแหน่งของเธอได้แค่ที่เดียวเท่านั้น…แดนเทา
คือหงเฉินจวินที่ปกป้องพิภพหงเฉิน…ไม่ใช่พิภพหงเฉินที่ซ่อนเร้นหงเฉินจวิน
ช่วงเวลานี้ เบาะแสเกือบทั้งหมดก็ร้อยเรียงเข้าด้วยกันในหัวของเขา นั่นแปลว่าฐานทัพโลกมนุษย์โดยตัวมันเองไม่ได้อยู่ในเมืองหลิ่ว เมืองหลิ่วอาจเป็นเพียงเส้นทางเชื่อมระหว่าง "มิติต่ำ" กับ "มิติสูง"? แล้วแถวป่าที่เขาถูกหลี่ชิงซานเก็บตัวมาได้ในครั้งนั้น ถ้านับให้ถูก จริง ๆ คือทางออกของ "ช่องทางพนักงาน" ส่วนตัวของฝู่เชิงฮุ่ย…
แล้วเส้นทางที่เขากับสมาชิกสมาคมสนธยาคนอื่นเดินเข้าไปล่ะ นับว่าเป็นอะไร? ประตูหลังหรือเปล่า?
ส่วนเหตุที่หงเฉินจวินเลือกเมืองหลิ่ว อาจเป็นเพราะภาพวาด《หงเฉิน》ที่เหยียาชิงมอบให้เขาเมื่อปีก่อน? ไม่สิ…หรือว่าทั้งเมืองหลิ่วจะถูกสร้างขึ้นตามแบบของภาพ《หงเฉิน》กันแน่?