พื้นดันสะเทือนสั่น เศษฝุ่นเล็ก ๆ ร่วงลงมาจากแผ่นพื้นเหนือศีรษะ
ภายในห้องใต้ดินของกลุ่มทุนเป่ยโต่ว ร่างสามคนในชุดดำยืนอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของเวทวิทยาขนาดมโหฬารที่พลังแสงหมุนวน แสงระยิบระยับสลัวสล่างทาใบหน้าของพวกเขาไปด้วยผ้าพรางปริศนา
หากมีใครสามารถมองทะลุใต้ดินของนครหลักหงเฉินได้ในตอนนี้ จะเห็นเส้นสายซับซ้อนนับไม่ถ้วนแผ่ขยายออกจากเวทวิทยานี้ ทอดตัวไปอย่างเป็นระเบียบและงดงาม ปกคลุมพื้นที่ราวหนึ่งในสามของนครหลักหงเฉิน ซ้อนทับกับเขตแดนเทาเกือบพอดี เมื่อมองจากมุมสูงเหมือนดอกไม้สีแดงที่บานสะพรั่ง
และทุกครั้งที่มีคนเสียชีวิตในบริเวณใด อักขระเวทใต้ดินตรงนั้นจะสว่างขึ้น เหมือนหลอดเลือดที่บีบตัวส่งวิญญาณไร้รูปธรรมเหล่านั้นไปยังห้องใต้ดินที่ประดับอักขระเวททั้งห้องนี้ จนแสงในห้องใต้ดินแห่งนี้รุ่งสว่างที่สุด!
ผงเวทสีเงินขาวเต็มไปทั่วพื้นที่ใต้ดิน ผ่านผงเหล่านี้จำแนงมองเห็นวิญญาณเงา ๆ ที่ครวญครางด้วยความทรมาน หน้าตาและร่างกายของพวกมันถูกบีบอัดให้บิดเบี้ยวทีละนิย เศียรของเจ้าหัวทะลุเข้าไปในลำคอของอีกเจ้า แขนของเจ้านู่นพุ่งออกมาจากหูของอีกเจ้า ก่อนถูกอัดจนเล็กลงเรื่อย ๆ ในที่สุดกลับเปลี่ยนจากรูปเงาเป็นรูปธรรม กลายเป็นหยดของเหลวสีแดงเข้มเล็ก ๆ ลอยค้างอยู่กลางอากาศ
"นี่มัน... ศิลาปราชญ์หรือนี่?" ที่ขอบห้องใต้ดิน มู่ชุนเซิงมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาตื่นตระหนกล้นดวงใจ
"ยังอีกไกล" ร่างคลุมผ้าดำคนหนึ่งกล่าวเรียบ ๆ "แม้แต่ศิลาปราชญ์ชิ้นธรรมดาที่สุดชิ้นเดียว ก็ต้องใช้วิญญาณของคนหลายล้านเป็นวัตถุดิบ แถมยังมีความเสี่ยงล้มเหลว... วิญญาณของอู๋จีจวินแข็งแกร่งเกินไป จะรองรับวิญญาณของท่านได้ ศิลาปราชญ์ชิ้นเดียวย่อมไม่พอแน่ คำนวณคร่าว ๆ ต้องใช้ถึงเจ็ดถึงสิบชิ้น"