“พันตำรวจโต้วหวัง?”
เมื่อเห็นหวังจิ่นเฉิงปรากฏตัวขึ้นที่ปากประตูโรงละครพร้อมเลือดท่วมตัว กงเป่าเซิงและคนอื่นๆ ต่างสะดุ้งเฮือก... สถานการณ์ภายนอกโรงละครตอนนี้เป็นอย่างไร ทุกคนล้วนรู้กันดี สภาท่านี้ของหวังจิ่นเฉิงส่วนใหญ่คงหนีไม่พ้นเรื่องการเชื่อมต่อของแดนเทา ความตกใจในใจของทุกคนจึงยิ่งทวีคูณขึ้น
ตรงกันข้าม สีหน้าของเฉินหลิงกลับบอบบางละเอียดอ่อนอย่างประหลาด ราวกับไม่ค่อยเต็มใจจะเข้าไปพยุงหวังจิ่นเฉิงเท่าไรนัก
ไม่ว่าอย่างไร ที่นี่ก็คือฐานลับชั่วคราวของสมาคมสนธยา ตอนปกติที่มีการแสดงเป็นฉากบังหน้าไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ “ทีมมืออาชีพ” ได้ออกไปจากพื้นที่หมดแล้ว ข้างนอกก็เต็มไปด้วยหายนะที่คืบคลาน บางทีเขาอาจต้องออกแรงลุยกับหายนะด้วยตัวเองเสียอีก... หวังจิ่นเฉิงปรากฏตัวขึ้นที่นี่ ย่อมไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขายังต้องคอยเล่นตลกลวงกับ “ผู้ชม” อยู่ ถ้าหากสักครู่เผลอโปงจุดใดออกไป ทุกอย่างก็จบเห่
แต่ไม่เต็มใจก็คือไม่เต็มใจ เมื่อหวังจิ่นเฉิงมาถึงแล้ว และสติยังแจ่มใส เฉินหลิงที่ต้องการรักษาบุคลิกปลอมก็จำเป็นต้องเข้าไปพยุง นับว่าแม้จะบาดเจ็บหนักแค่ไหน คนขั้นหกก็ไม่ใช่ใครที่เขาจะจัดการได้ ด้วยความจำเป็นจึงต้องก้าวเท้าไปยังปากประตูโรงละคร
“พันตำรวจโต้วหวัง! คุณเป็นอะไรมาครับ? ทำไมเลือดท่วมตัวแบบนี้?” เฉินหลิงร้องเสียงหลง
หวังจิ่นเฉิงมองเฉินหลิงแล้วอมพะงำไปครู่หนึ่ง คิดว่าอีกฝ่ายตกใจกับสภาพของตัวเอง จึงเอ่ยออกมาอย่างพยายามรักษาสติที่สุด