คำพูดของหลี่เฟยถู่ทำให้เฉินจิงเฉิงซาบซึ้งใจ แต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงข้าราชการธรรมดาที่ยังไม่ถึงระดับรองปลัดด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่ทำได้คือทำหน้าที่ของตนให้ดี รับใช้เจ้าคุณผู้ว่าฯ หลีให้เต็มที่ ส่วนเรื่องอื่น เขาไม่มีสิทธิ์พูดอะไร
มองเจ้าคุณผู้ว่าฯ หลีที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เฉินจิงเฉิงสูดลมหายใจลึก ดวงตาพลันแน่วแน่ขึ้นอย่างยิ่ง
“ท่านผู้ว่า หัวใจที่ทุ่มเทเพื่อประชาชนแปดแสนคนในอำเภอหลินชวนของท่าน ผมเห็นแล้ว และผมเชื่อว่าทุกคนก็จะได้เห็นเช่นกัน”
“ผม เฉินจิงเฉิง ไม่กล้าพูดจาใหญ่โต สิ่งเดียวที่บอกท่านได้คือ ผมจะทำงานของตัวเองให้ดีที่สุด ไม่ทำให้ท่านผิดหวัง และไม่สร้างปัญหาให้ท่าน”
เจ้าคุณผู้ว่าฯ หลีมองเฉินจิงเฉิงอย่างลึกซึ้ง ก่อนยิ้มกล่าวว่า “ฉันรู้ความสามารถของคุณ เชื่อว่าคุณจะทำได้อย่างยอดเยี่ยมแน่นอน”
พูดถึงตรงนี้ เจ้าคุณผู้ว่าฯ หลีพลันเอ่ยขึ้นว่า “จิงเฉิง คุณมีญาติอยู่ที่ปักกิ่งไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินจิงเฉิงก็ชะงักไป ก่อนจะลองคิดอย่างละเอียดแล้วส่ายหน้า
ปักกิ่งหรือ?
ญาติหรือ?
ไม่มีจริง ๆ ในเมืองเอกของมณฑลยังพอมี ญาติทางฝั่งพ่อและแม่ เฉินจิงเฉิงพอจะรู้จักอยู่บ้าง พูดตามตรง ในหมู่ญาติก็มีคนเป็นข้าราชการอยู่
แต่ความสัมพันธ์ไม่ได้ใกล้ชิดนัก จะเรียกว่าสนิทสนมกันมากก็ไม่ได้ แม้ตำแหน่งจะไม่ต่ำ แต่ก็ไม่ถึงกับสูงส่ง
เฉินจิงเฉิงไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าคุณผู้ว่าฯ หลีถึงถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่ก็ยังตอบไปตามตรง
“ไม่มีครับ ครอบครัวผมไม่มีญาติอยู่ที่ปักกิ่ง ท่านผู้ว่าถามเรื่องนี้ขึ้นมาทำไมหรือครับ?”
แววตาของเจ้าคุณผู้ว่าฯ หลีดูซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย เขาส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ไม่มีอะไร แค่ถามขึ้นมาเฉย ๆ”