หลี่ซู่เหมย์กับเฉินต้าชวนเลี้ยงดูเฉินจิงเฉิงราวกับเป็นลูกแท้ ๆ แถมยังรักเขายิ่งกว่าลูกแท้ ๆ เสียอีก
โดยเฉพาะเฉินจิงเฉิงที่ทั้งรู้ความและกตัญญู พอทั้งสองนึกถึงความเป็นไปได้ที่พ่อแม่แท้ ๆ ของเขาจะมารับตัวไป หัวใจก็เจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระลอก
เฉินต้าชวนถอนหายใจ ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ยังไม่มีใครมาตามหา ต่อไปก็คงไม่มีใครมาแล้วกระมัง”
“ในเมื่อทิ้งลูกไปแล้ว จะมาตามหาลูกทำไมกัน”
“แต่ถ้าพ่อแม่แท้ ๆ ของจิงเฉิงมาตามหาถึงบ้านจริง ๆ พวกเราก็ขวางไม่ได้หรอก ทุกอย่างคงต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของจิงเฉิง”
“ถึงอย่างไรนั่นก็เป็นพ่อแม่แท้ ๆ ของจิงเฉิง แต่มีเรื่องหนึ่งที่เธอวางใจได้ ฉันเชื่อว่าต่อให้จิงเฉิงได้พบพ่อแม่แท้ ๆ เขาก็ไม่มีวันลืมพวกเรา”
“เด็กคนนี้ไม่ใช่คนแบบนั้น”
เฉินต้าชวนมั่นใจในเรื่องนี้มาก หลี่ซู่เหมย์เองก็พยักหน้าอย่างหนักแน่นแล้วพูดว่า “ใช่แล้ว จิงเฉิงไม่ใช่คนเนรคุณ ความจริงใจที่เขามีให้พวกเรา ฉันสัมผัสได้”
“ต่อให้วันหนึ่งเขาได้พบพ่อแม่แท้ ๆ ก็ไม่มีวันลืมพวกเราแน่นอน”
พูดถึงตรงนี้ หลี่ซู่เหมย์ก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “พูดตามตรง ถ้าจิงเฉิงมีชาติกำเนิดที่ดี อนาคตของเขาคงไร้ขีดจำกัดจริง ๆ”
“ถ้า... ฉันหมายถึงถ้าพ่อแม่แท้ ๆ ของจิงเฉิงมาตามหาเขาจริง ๆ ทั้งยังสำนึกผิดอย่างจริงใจ หรือไม่ก็มีเหตุจำเป็นบางอย่างซ่อนอยู่ในตอนนั้น ฉันก็หวังอยู่เหมือนกันว่าพ่อแม่แท้ ๆ ของเขาจะมาตามหา แต่พูดกันตามตรง ฉันยิ่งหวังว่าครอบครัวของพ่อแม่แท้ ๆ เขาจะมีฐานะดีหน่อย พวกเราช่วยอะไรจิงเฉิงไม่ได้เลย แม้แต่สินสอดกับบ้านแต่งงานก็ยังหาให้ไม่ไหว ถ้าทางบ้านของพ่อแม่แท้ ๆ ช่วยเขาได้ก็คงดี”