หลิวปินกับหวังหมิงซานมองเฉินจิงเฉิง แล้วเอ่ยยอมรับความผิดพลาดของตนอีกครั้ง
ความผิดพลาดเป็นของคนอื่นก็จริง แต่หากพวกเขาไม่ตรวจสอบให้รอบคอบ ความผิดนั้นก็ย่อมตกเป็นของพวกเขาด้วย
เฉินจิงเฉิงนั่งลงที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วหยิบเอกสารขึ้นมาพูดว่า “ต่อไป เอกสารทุกชิ้นที่เจ้าคุณผู้ว่าฯ หลีต้องใช้ พวกนายสองคนต้องตรวจสอบให้ละเอียด ส่วนฉันก็จะตรวจทานซ้ำอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีข้อบกพร่องแล้ว ค่อยยื่นให้ท่านผู้ว่าฯ”
พูดถึงตรงนี้ เฉินจิงเฉิงเดินไปปิดประตู แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “หวังหมิงซาน หลิวปิน ปิดประตูคุยกันแล้ว ขอพูดกันจากใจสักหน่อย”
“งานที่สำนักงานเทศบาลนั้นเหนื่อยและหนัก ทำงานล่วงเวลาจนเป็นเรื่องปกติ ต่อให้ฉันยังไม่ได้เข้ามาทำงานที่สำนักงานเทศบาลอำเภอ ก็รู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว”
“แต่ทำไมยังมีคนมากมายพยายามทุกวิถีทางเพื่อเข้ามาทำงานที่นี่?”
“ทั้งที่บางแผนกงานค่อนข้างสบายกว่า แต่ทำไมคนส่วนใหญ่ยังเต็มใจเป็นผู้ประสานงานให้ผู้นำ?”
“ฉันคิดว่าทุกคนคงรู้เหตุผลดี การติดตามผู้นำก็เท่ากับเป็นคนใกล้ชิดของผู้นำ โอกาสเลื่อนตำแหน่งย่อมรวดเร็วกว่า”
“ยิ่งไปกว่านั้น หลังเลื่อนตำแหน่งแล้ว ตำแหน่งที่ได้รับก็มักจะดีกว่า เรื่องนี้ฉันคงไม่ต้องพูดมาก พวกนายก็คงเข้าใจดีใช่ไหม”
หวังหมิงซานกับหลิวปินสบตากัน ก่อนจะพยักหน้า นี่คือความจริง
เฉินจิงเฉิงยิ้มพลางพยักหน้า แล้วกล่าวว่า “อีกอย่าง เมื่ออยู่ใกล้ชิดผู้นำ บรรดาหัวหน้าหน่วยงานและตำบลต่าง ๆ ก็จะเห็นแก่หน้าผู้นำระดับอำเภอ และให้เกียรติพวกเราสามคนอยู่บ้าง”
“ไม่ว่าจะเป็นธุระส่วนตัวที่ขอให้คนช่วย หรือเรื่องงานราชการ ก็จะสะดวกขึ้นมาก”