วันถัดมา เฮ่อกวานจือไม่ได้มาหาเหยียนหรง
เหยียนหรงอดจินตนาการไม่ได้ว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่โผล่มาอีกแล้วหรือเปล่า
ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอก็ไม่ต้องย้ายบ้านแล้วใช่ไหม?
ถ้าข้ามขั้นตอนนี้ไปได้ เธอก็ไม่ต้องคุยกับเจ้าของห้อง ไม่ต้องไปหาบ้านใหม่ ไม่ต้องพูดกับนายหน้าหรือเจ้าของบ้านที่ไม่รู้จัก
สำหรับเหยียนหรงแล้ว นี่แทบจะเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง
วันที่สาม เฮ่อกวานจือก็ยังไม่ปรากฏตัว ตำรวจก็ไม่ได้ติดต่อเธอด้วย
เหยียนหรงหลอกตัวเองอยู่ท่ามกลางความสงบสุขอันแสนสั้น
ใช่แล้ว เขาอาจจะไม่มาแล้วก็ได้ เหยียนหรงคิด
แม้จะกลัวเฮ่อกวานจือมาก และภาวนาอย่างจริงใจว่าเมื่อคืนเขาออกไปแล้วบังเอิญถูกรถชนตายเสีย แต่เหยียนหรงก็ต้องยอมรับว่าเขาหล่อมาก แทบจะเป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นในชีวิตจริง
ผู้ชายแบบนี้ไม่มีทางขาดผู้หญิงหรอก
บางทีเขาอาจลืมเธอไปแล้วก็ได้
เธอลบวิดีโอทิ้งแล้ว แถมยังโพสต์ข้อความขอให้แฟนคลับอย่าไปขุดคุ้ยข้อมูลของเพื่อนร่วมทีมคนไหนที่เธอเคยวิจารณ์
เท่านี้ก็คงไม่มีอะไรแล้ว
เหยียนหรงมองโลกในแง่ดีอย่างไม่ลืมหูลืมตา พักเรื่องย้ายบ้านเอาไว้ก่อน พลางดีใจที่ไม่ต้องติดต่อกับคนเป็น ๆ
เธอเปิดเกมที่ไม่ได้เข้าเล่นมาสองวัน แล้วเพื่อนคนหนึ่งในรายชื่อที่มีสัญลักษณ์บอกสถานะความสัมพันธ์ก็ชวนเธอเข้าห้อง
เหยียนหรงกดรับ พอเข้าไปก็ได้ยินเสียงใสกังวานชวนฟังของใครบางคน แม้คำพูดที่หลุดออกมาจะเอาแต่เหน็บแนมเธอก็ตาม
“สองวันนี้เธอหายไปไหนมา ไม่เล่นเกม ไม่ตอบข้อความ เป็นพวกบุคลิกภาพแบบหลีกเลี่ยงหรือไง เพื่อน?”
เหยียนหรงพิมพ์ตอบ
【พูดให้น้อยหน่อย】
“โห ตัวเองไม่สนใจคนอื่นก่อนแท้ ๆ ยังอารมณ์เสียเก่งอีกนะ”
ชายหนุ่มพูด “เห็นไหม พวกเธอ เขาปฏิบัติกับฉันแบบนี้แหละ”
เหยียนหรง: 【รีบเริ่ม】
ชายหนุ่มกดจับคู่ แต่ปากก็ยังพูดไม่หยุด
เหยียนหรงปิดเสียงหูฟัง
เพิ่งปิดไปก็โดนจับได้ ชายหนุ่มเลยพิมพ์ตามมากวนเธอ
【ลืมความเศร้าไปซะ】: หมูน้อยนิสัยเสีย ใครอนุญาตให้ปิดหูฟัง เปิดเดี๋ยวนี้ เปิด เปิด เปิด เปิด เปิด
【ลืมความเศร้าไปซะ】: กรุณาเปิดไมโครโฟนเพื่อสื่อสาร
【ลืมความเศร้าไปซะ】: กรุณาเปิดไมโครโฟนเพื่อสื่อสาร
เหยียนหรงหมดคำจะพูด