ข้าวเหนียวดำเกือบติดคอเหยียนหรง เธอรีบกลืนลงไปหลังสูดหายใจตั้งหลัก จากนั้นก็กินปลาค็อดย่างเกลืออีกคำเพื่อปลอบขวัญ
หยวนเช่อใจร้อนเกินไปแล้ว
คนเราจะยอมทิ้งเงินไปด้วยเพียงเพราะอยากเป็นอิสระไม่ได้หรอกมั้ง
อีกอย่าง คนอื่นเปย์เงินให้เขาตั้งมากมาย แต่กลับไม่ได้เป็นเพื่อนวีแชตกันด้วยซ้ำ
ถ้าเธอขายสิทธิ์เป็นเพื่อนในราคาถูกตอนนี้ จะมีใครสนใจรับซื้อไหมนะ?
เหยียนหรงจินตนาการเรื่อยเปื่อยไปไกล
เสียงของหยวนเช่อดังต่อมาจากโทรศัพท์ “วันนี้พอแค่นี้ก่อน ใครจะขอเงินคืนก็มาหาฉันได้”
พูดจบ ภาพในห้องไลฟ์ก็กลายเป็นสีดำ
ขณะเดียวกัน หยวนเช่อก็ส่งข้อความวีแชตมาหาเหยียนหรงหลายข้อความ
【หมาน้อยกระโจนเข้ากอด.gif】
【แมวน้อยร้องไห้โฮ.gif】
【กระต่ายน้อยน้อยใจ.gif】
เหยียนหรงส่งเครื่องหมายคำถามกลับไป
หยวนเช่อ：【ฮี่ ๆ ไม่มีอะไร แค่กวนเธอเล่น】
เหยียนหรง：【ประสาท】
เธอคิดว่าหยวนเช่อประหลาดจริง ๆ ถึงกับยอมมีเรื่องกับคนที่เลี้ยงดูเขา เพียงเพื่อชาวเน็ตที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน
ในสายตาเหยียนหรง การที่หยวนเช่อปกป้องเธอและเถียงกับแฟนคลับเป็นเรื่องเหลือเชื่อ เธอไม่ได้ซาบซึ้งสักนิด มีแต่ความสงสัยว่า “หมอนี่สมองมีปัญหารึไง”
บางทีนี่อาจเป็นวิธีแสดงให้เห็นว่าผู้ชายให้ความสำคัญกับมิตรภาพระหว่างเพื่อนมากก็ได้ อย่างไรเสียเธอก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
นั่นมันเงินตั้งหลายแสนเชียวนะ เขากลับพูดเหมือนไม่เอาก็ไม่เอา
“ก๊อก ๆ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
นิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอชะงักค้าง
ดึกป่านนี้แล้ว ใครกันนะ
เหยียนหรงไม่มีเพื่อนหรือครอบครัวอยู่ในเมืองนี้ คนที่มาเคาะประตูได้ก็มีแค่พนักงานส่งพัสดุหรือไรเดอร์
แต่เธอไม่ได้สั่งอาหาร ส่วนพัสดุก็เลยเวลาจัดส่งไปแล้ว
หรือจะเป็นเสียงลม?
ประตูผุ ๆ บานนี้โดนลมพัดทีไรก็ส่งเสียงประหลาดทุกที
เหยียนหรงปลอบใจตัวเอง
วินาทีต่อมา เสียงไขกุญแจก็ทำลายความหวังของเธออย่างไร้ปรานี
ชีวิตอันสงบสุขถูกรุกรานจากคนนอกอีกครั้ง
ขณะที่นิ้วมือสั่นเทา ประตูก็ถูกใครบางคนผลักเปิดแล้วปิดลง
เสียงฝีเท้าสบาย ๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“นี่ก็อยู่บ้านนี่”