“ทำไมช้าขนาดนี้? เย็นหมดแล้ว!”
“ขอโทษครับ ฝนตกค่อนข้างหนัก ถนนก็ถูกปิดด้วย…”
“ฉันไม่สนว่าถนนจะปิดหรือเปล่า ฉันจ่ายเงินซื้อบริการ นายต้องส่งให้ตรงเวลา นั่นคือหน้าที่”
ชายคนนั้นกระชากถุงอาหารไป และมองใกล้ ๆ
“ซุปยังหกใส่ฉันอีก ดูสิ ซุปหก”
ลู่ฉางเซิงก้มมอง
หกไปนิดหน่อยจริง ๆ
ก้นถุงมีคราบน้ำเป็นหย่อมเล็ก ๆ ใจของเขาหนักอึ้ง
“ผมจะชดใช้ให้ใหม่”
“ชดใช้แม่แกสิ ดาวน์!”
ปัง
ลู่ฉางเซิงมองประตูที่ปิดสนิท หลายครั้งที่เขาต้องการเคาะประตูเพื่อคุยอีกครั้ง
ดาวน์เดียว สำหรับคนที่ทำงานเต็มตัวอย่างเขา ผลกระทบก็มากโขอยู่
ลู่ฉางเซิงยกมือขึ้นหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็เดินจากไป
คนพรรค์นี้เขาเห็นมามาก
กลับมาที่มอเตอร์ไซค์ น้ำฝนไหลลงมาตามหมวกกันน็อค เขามองโทรศัพท์
果然มีดาวน์หนึ่งแล้ว เป็นดาวน์ที่เจ็ดของเดือนนี้
กฎของแพลตฟอร์ม: เกินห้าดาวน์ในหนึ่งเดือน ลดน้ำหนักการมองเห็น
ลดน้ำหนักหมายถึงออร์เดอร์น้อย
ออร์เดอร์น้อยหมายถึงรายได้น้อย
เดือนนี้เขาคาดว่าจะได้เงินไม่ถึงสี่พัน
ค่าเช่าห้องหนึ่งพันสอง กินข้าวหกร้อย...ที่เหลือ เก็บอะไรไม่ได้เลย
เป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว ลู่ฉางเซิงขี่มอเตอร์ไซค์กลับห้องเช่า
วันนี้อากาศแย่มาก ฝนตกไม่หยุด ถนนหลายสายยังถูกปิดอีก
ลู่ฉางเซิงซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยหนึ่ง น้ำแร่หนึ่งขวดที่ร้านสะดวกซื้อชั้นล่างเป็นมื้อเย็น
กลับถึงห้องเช่า เขาถอดเสื้อนอกที่เปียกโชก
เสื้อบิดน้ำออกมาเต็มพื้น
เขาเปิดบะหมี่ เทน้ำร้อน
นั่งลงบนโซฟา ระหว่างสามนาทีที่รอให้บะหมี่นุ่ม เขาจ้องคราบน้ำบนพื้นด้วยความเหม่อลอย
เขาโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ออกมาทำงานตั้งแต่อายุสิบแปด เคยทำก่อสร้าง เสิร์ฟอาหาร เข้าโรงงาน
สุดท้ายก็เลือกมาส่งอาหาร
อย่างน้อยก็อิสระ
อิสระ
เขายิ้ม
อิสระเดือนละสี่พัน
不知不觉间 บะหมี่ก็ใช้ได้แล้ว
ลู่ฉางเซิงหยิบซ่อมขึ้นมา กำลังจะตะลุยกิน
ทันใดนั้น ในหัวก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
【ระบบบันทึกหมื่นภพได้ผูกพันแล้ว เจ้าบ้าน: ลู่ฉางเซิง】
มือของลู่ฉางเซิงชะงัก
“อะไรวะ?”
【การข้ามภพครั้งแรกจะเริ่มโดยอัตโนมัติในอีก 72 ชั่วโมง โลกเป้าหมาย: สุ่ม】
【โปรดเตรียมตัวให้พร้อม】
“ระบบ? ข้ามภพ?”
สีหน้าของลู่ฉางเซิงฉายแววยินดีทันที
ปกติเวลาว่างเขาชอบเปิดแอปมะเขือเทศอ่านนิยาย
เรื่องระบบน่ะเขาคุ้นเคยที่สุด
ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง และยังมาเจอเข้าเองด้วย
【อนึ่ง เจ้าบ้านได้รับมิติอนันต์หนึ่งมิติ ภายในมิติมียาล้างไขกระดูกเริ่มต้นหนึ่งเม็ด (หมายเหตุ: สิ่งของใดก็ตามที่เจ้าบ้านใส่ลงในมิติ จำนวนจะกลายเป็น ∞)】
“ขะ ข้า ฉิบหาย!”
ลู่ฉางเซิงเด้งตัวขึ้นจากโซฟาทันที
ท่าทางรุนแรงจนเกือบจะทำมื้อเย็นของตัวเองตก
แต่เขาไม่มีเวลามาสนใจเลย
จิตของลู่ฉางเซิงดำดิ่งลงไปในมิติระบบ
ข้างในนั้นมีเม็ดยาสีดำวางอยู่หนึ่งเม็ด นี่คือยาล้างไขกระดูก
เขาลองนำยาล้างไขกระดูกออกมา
วินาทีถัดมา ยาล้างไขกระดูกก็ปรากฏในมือของเขา
มือของลู่ฉางเซิงสั่นไปหมด
ยาล้างไขกระดูกนะ นี่คือของดีที่ทำให้เขาถอดกระดูกเปลี่ยนร่างได้
เขาตื่นเต้นจนจะกลืนลงไปแล้ว
“เดี๋ยวก่อน…”
ในจังหวะที่กำลังจะเอาเข้าปาก มือของเขาชะงัก หยุดอยู่ที่ริมฝีปาก
เขานึกถึงหมายเหตุของมิติระบบขึ้นมาได้ แค่เขานำของใส่ลงในมิติ มันจะกลายเป็นอนันต์
แล้วเม็ดยาที่อยู่ในมือล่ะ?
“ลองดูหน่อย”
ว่าแล้วก็ทำเลย
ลู่ฉางเซิงเก็บยาล้างไขกระดูกกลับเข้าระบบอีกครั้ง
โดยไม่รู้ตัว หัวใจของเขาเต้นโครมครามรัวเร็ว
ลู่ฉางเซิงมองมิติระบบอีกครั้ง
【ยาล้างไขกระดูก ∞】
“เป็นอนันต์จริง ๆ!”
ลู่ฉางเซิงตื่นเต้นจนปากเบะกว้างเหมือนดอกบัว
คราวนี้ก็เบาใจได้แล้ว
ลู่ฉางเซิงอดใจไม่ไหว หยิบยาล้างไขกระดูกออกมาหนึ่งเม็ด กลืนลงไปทันที
ยาล้างไขกระดูกละลายทันทีที่เข้าปาก สามวินาทีต่อมา ร่างกายเริ่มร้อน
ต่อจากนั้น ผิวก็เริ่มมีเมือกดำเหนียวหนืดซึมออกมา
ทั้งคาวทั้งเหม็น
“บัดซบ!”
เขารีบวิ่งเข้าห้องน้ำ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ลู่ฉางเซิงออกมาจากห้องน้ำ
เขายืนอยู่หน้ากระจกบานเก่านั้น อึ้งไป
คนในกระจก เขาจำไม่ได้แล้ว
ก่อนหน้านี้ส่งอาหารจนผิวไหม้ดำกร้าน ตอนนี้ขาวเปล่งประกาย
รูปร่างหน้าตากลับดูลึกชัดมีมิติ คิ้วดั่งกระบี่ตาดั่งดวงดาว หน้าตาหล่อทะลุพิกัด
เขาก้มลง มัดกล้ามหน้าท้องแปดชิ้น เส้นวีชายหาด เอวสุนัขพันธุ์ใช้งาน
หุ่นดีกว่าเทรนเนอร์ฟิตเนสอีก
มองลงไปอีก ก็ยิ่งองอาจน่าเกรงขาม
กำหมัดแน่น พลังล้นเหลือ รู้สึกเหมือนชกทะลุกำแพงได้
“ระบบเจ๋ง!”
เขาหลงตัวเองอยู่หน้ากระจกสิบนาที
ผลดีขนาดนี้ ลู่ฉางเซิงอยากกินยาล้างไขกระดูกอีกสักเม็ด
แต่น่าเสียดาย แค่ครั้งแรกเท่านั้นที่ให้ผลแบบนี้
ลู่ฉางเซิงใส่เสื้อผ้า
หลังจากใจเย็นลง เขาเห็นตัวเลขนับถอยหลัง
70 ชั่วโมง 54 นาที
วันมะรืนก็จะข้ามภพแล้ว ไม่รู้จะข้ามไปไหน ต้องเตรียมเสบียงให้พร้อม
ลู่ฉางเซิงไม่รีบออกไปไหน
เขานั่งลงก่อน บะหมี่เย็นและบานขึ้นแล้ว
แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ลู่ฉางเซิงกินไปพลางใช้สมองทบทวนแผนไปพลาง
โลกที่ข้ามไปนั้นสุ่ม
เกิดเป็นโลกวันสิ้นโลกหรือยุคสงครามล่ะ
เสบียงคือชีวิต
เขาจดรายการในโน้ต: ยา อาหาร อาวุธ เครื่องมือ ของใช้ประจำวัน
และถ้าจับฉ่ายได้ก็จับฉ่ายเลย
ยังไงก็แค่เก็บเข้ามิติก็เป็นอนันต์
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ลู่ฉางเซิงไปร้านทองก่อน ทองคำเป็นของมีค่าในทุกโลก
แต่เขาไม่ได้ไปซื้อหรอก ด้วยเงินเดือนน้อยนิดของเขา คงไม่พอ
เขาเดินเข้าร้านทอง แสร้งดูสินค้า
ตอนมือแตะทองคำแท่ง รวบรวม
แตะอีก รวบรวมอีก
เขาเดินห้านาที แตะเครื่องประดับไปทั่ว
เน้นดูแต่ไม่ซื้อ พนักงานมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ
ตอนออกจากร้าน ในมิติระบบมีทองคำแท่งหลายร้อยแท่งกับเครื่องประดับทองนับไม่ถ้วนเพิ่มมา
ทองคำแท่ง x ∞
จากนั้นเขาไปร้านขายยา
ยาแก้อักเสบ ยาแก้ปวด ยาลดไข้ ผ้าพันแผลห้ามเลือด ผ้าก๊อซ เบตาดีน แอลกอฮอล์ กลูโคส…
ของบนชั้น เขาเอามือกวาดไป
รวบรวมหมด
พนักงานเห็นเขาเดินวน一圈ไม่ซื้ออะไรเลยก็เดินออกไป
ต่อมาเป็นร้านอุปกรณ์ช่าง
พลั่วสนาม มีดพับ ลวด เชือก มีดทหารสวิส ไฟฉาย ถ่านไฟฉาย ไฟแช็ค…
ตลาดค้าส่ง
เต็นท์ ถุงนอน แผ่นรองกันชื้น เสื้อกันลมเดินป่า รองเท้าปีนเขา ถุงมือยุทธวิธี…
ร้านอุปกรณ์กีฬา
ธนูคอมโพสิต ลูกธนูคาร์บอน ชุดกันแทง อุปกรณ์ป้องกัน…
มีแค่ตอนที่ไม่มีโอกาสจริง ๆ เขาถึงจะใช้เงินซื้อ
จากนั้นก็เรื่องกิน เขาไปสั่งอาหารตามร้านอาหารใหญ่เล็กสารพัด
ตั้งแต่ "งานเลี้ยงวังหลวง" ไปจนถึงข้าวกล่องเขากวาดหมดทุกอย่าง
ซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นจุดสุดท้าย
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำแร่ อาหารกระป๋อง บิสกิตอัด ไส้กรอก ผักกาดดอง เกลือ น้ำตาล น้ำมัน ถุงยางอนามัย…
เขายืนอยู่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้
เลยกลับเข้าไปซื้อผ้าอนามัยมาอีกกองหนึ่ง
“เผื่อมีประโยชน์”
“แล้วก็ไอ้นี่ห้ามเลือดได้ดีนะ”
เวลาไหลผ่านไปเงียบ ๆ ถึงวันข้ามภพในไม่ช้า
ลู่ฉางเซิงกลับห้องเช่า เก็บกวาดของที่เหลืออีก
แปรงสีฟัน ยาสีฟัน ผ้าขนหนู สบู่ แชมพู กระดาษชำระ ผ้าห่ม หมอน…
รวบรวมหมด
ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ เผื่อได้ใช้
ทำทุกอย่างเสร็จ เขากลับไปนอนบนเตียง
ในมิติระบบตอนนี้กองพะเนินด้วยเสบียง มุมปากยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“ต่อให้ข้ามไปโลกวันสิ้นโลก ของพวกนี้ก็อยู่ได้ทั้งชีวิตแล้ว”
และต่อให้เป็นโลกความจริง เขาก็บรรลุอิสรภาพทางการเงินแล้ว
มีเงินคือพ่อ!
ถ้าไม่ใช่เพราะเวลาไม่พอ เขาก็อยากหาปืนมาสักสองสามกระบอก
“ช่างเถอะ ตอนนี้แค่นี้ก็พอใช้”
เขาหลับตา อีกไม่นานก็จะข้ามภพแล้ว พูดตามตรง เขากังวลนิดหน่อย
แต่ส่วนใหญ่คือความคาดหวัง
โลกนี้ไม่มีอะไรให้เขาอาลัยเลย
เขาเริ่มคิดเรื่องหนึ่ง
หลังจากข้ามภพ จะต้องฆ่าคนไหม?
เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะทำลงหรือเปล่า
แต่คิดอีกที ในโลกแบบนั้น ไม่ฆ่าก็อาจถูกฆ่า
“ช่างเถอะ ว่ากันตอนนั้น”
“ยังไงฉันก็ไม่หาเรื่องคนอื่นก่อน”
“แต่ก็จะไม่กลัวเรื่องแบนอน”
สามทุ่ม
นับถอยหลังเป็นศูนย์
เสียงของระบบดังขึ้น
【โปรดเจ้าบ้านเตรียมตัวให้พร้อม การข้ามภพกำลังจะเริ่มขึ้น】