ก่อนแต่งงาน แม่ของเซินชิงเอี๋ยนซื้อบ้านให้เต็มจำนวนหนึ่งหลัง หลังแต่งงาน ภายใต้การโน้มน้าวของสามี บ้านหลังนั้นถูกครอบครัวสามีอาศัยอยู่ฟรี ๆ นานถึงห้าปี
ครอบครัวสามีอยู่กินฟรี ๆ ในบ้านเป็นเวลานาน ใช้จ่ายเงินเดือนที่เซินชิงเอี๋ยนหามาได้อย่างสุรุ่ยสุร่าย ปฏิบัติต่อลูกสะใภ้อย่างเกรี้ยวกราดและเอาแต่ใจ เพียงเพราะคลอดลูกสาว แม่สามีถึงกับด่าว่าเธอด้วยคำพูดหยาบคายแม้กระทั่งในช่วงหลังคลอด
ส่วนเฉินเคอที่เป็นสามี หลังจากครอบครัวพ่อแม่ย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ท่าทีที่มีต่อเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มีแต่ความเย็นชาต่อพฤติกรรมไร้เหตุผลของพ่อแม่
หลังจากต้องทนทุกข์ทรมานทั้งกายและใจมาหลายปี เซินชิงเอี๋ยนที่หมดหวังโดยสิ้นเชิง ทนไม่ได้กับความเย็นชาและการเมินเฉยของสามีมาอย่างยาวนาน หมกมุ่นอยู่กับความเศร้าทั้งวัน ในที่สุดในคืนที่เงียบสงัด คืนหนึ่ง เธอก็พาลูกสาววัยสามขวบออกจากบ้านไปอย่างเงียบ ๆ
วันรุ่งขึ้น ท่ามกลางการอ้อนวอนอย่างปวดร้าวซ้ำแล้วซ้ำเล่าของจ้าวหยุน มารดาของเซินชิงเอี๋ยน เฉินเคอจึงไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ ผลปรากฏว่าได้รับแจ้งว่า พบศพของเซินชิงเอี๋ยนและศพของลูกสาววัยสามขวบตั้งแต่เช้าที่ริมแม่น้ำ ขณะนี้ ศพทั้งสองถูกนำไปไว้ที่ห้องเก็บศพของโรงพยาบาลแล้ว
“เอี๋ยนเอ๋อร์! เอี๋ยนเอ๋อร์แม่! ทำไมลูกถึงคิดไม่ตก ลูกจะให้แม่อยู่ยังไง!” ในห้องเก็บศพ จ้าวหยุนกำลังร่ำไห้เรียกชื่อลูกสาวอย่างปวดร้าว ขณะที่เฉินเคอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับมองทุกอย่างด้วยสายตาเย็นชา ถึงขนาดที่หลังเซินชิงเอี๋ยนตาย ต่อหน้าแม่ยาย เขายังไม่แสร้งทำอีกต่อไป
จ้าวหยุนมองศพเย็นเฉียบสองร่าง เกือบจะเป็นลมหลายครั้ง โชคดีที่กูเถาที่อยู่ข้าง ๆ รีบประคองฉาวหยุนไว้ทัน
กูเถาคือเพื่อนเล่นที่เติบโตมาด้วยกันกับเซินชิงเอี๋ยน เซินชิงเอี๋ยนสูญเสียพ่อไปตั้งแต่เด็ก ทั้งสองเรียนหนังสือด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เติบโตมาด้วยกันตามกาลเวลา กูเถาแอบชอบเซินชิงเอี๋ยนมาตลอด แต่น่าเสียดายที่เซินชิงเอี๋ยนปฏิบัติกับเขาเหมือนพี่ชายมาตลอด ดังนั้นเพื่อไม่ให้รบกวนชีวิตของเซินชิงเอี๋ยน หลังจากที่เธอแต่งงาน เขาจึงตัดการติดต่อด้วยตัวเอง
แต่เขาไม่คิดเลย ว่าการได้เจอผู้หญิงที่แอบซ่อนอยู่ในใจอีกครั้ง จะเป็นในลักษณะนี้ และเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิต
น้ำตาทั้งหมดหลั่งไหลออกมาในชั่วขณะนี้ เขาเสียใจ เสียใจที่ไม่สารภาพรักกับเซินชิงเอี๋ยน เสียใจที่หลังจากเธอแต่งงานแล้วไม่ใส่ใจเธอต่อ จนทำให้เธอต้องเดินมาถึงหนทางที่ไม่มีวันหวนกลับนี้...
เฉินเคอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองทุกอย่างตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ราวกับคนและเรื่องราวที่นี่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาเลยแม้แต่น้อย
จ้าวหยุนทนไม่ไหวจึงถามเสียงดัง “เฉินเคอ ฉันส่งลูกสาวให้เธอด้วยมือฉันเอง เธอทำอะไรกับเธอกันแน่ ถึงทำให้เธอต้องเดินมาถึงหนทางที่ไม่มีวันหวนกลับนี้!”
“แม่ ผมจะทำอะไรได้ล่ะ เธอเป็นเมียผม พวกเราทั้งครอบครัวก็ดูแลเธออย่างดี ไม่ใช่หรือ เธอคลอดลูกแล้วก็เป็นโรคซึมเศร้าเอง เธอปรับตัวไม่ได้เอง มันไม่เกี่ยวกับผมเลยสักนิด” เฉินเคอพูดอย่างเย็นชา
“การคลอดลูกเป็นเรื่องใหญ่ เธอยังไม่ดูแลความรู้สึกของเธออีก ถ้าเธอดีกับเธอ เธอจะพาลูกไปฆ่าตัวตายได้ยังไง!”
“ไม่เชื่อผมก็ช่วยไม่ได้” เฉินเคอพูดแล้วก็เตรียมจะเดินจากไป
“เฉินเคอ!” กูเถาตะคอกเสียงดังและรั้งเขาไว้ “ไม่ว่าจะยังไง เอี๋ยนเอ๋อร์ก็เป็นเมียเธอ ให้กำเนิดลูกให้เธอ แม่ของเธอก็เป็นแม่ยายเธอ เธอพูดจาแบบนี้ได้ยังไง ท่าทีแบบนี้ได้ยังไง!”
“เธอเป็นใคร? นี่เป็นเรื่องในครอบครัวเรา ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกมาจุ้น!”
“ฉันเป็นพี่ชายเธอ!”
“พี่ชาย? เธอเป็นพี่ชายแบบไหนกัน เธอนามสกุลกู เธอนามสกุลเซิน หรือว่าแม่ยายฉันไปแต่งงานกับบ้านเธอตอนไหน?”
“เธอ...” กูเถาโกรธจนยกมือจะตีเขา เฉินเคอเห็นท่าไม่ดีก็รีบเดินหนีไปอย่างขลาดกลัว
“พระเจ้า! เฉินเคอกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง เอี๋ยนเอ๋อร์ เธอผ่านอะไรมาบ้างกันแน่?” จ้าวหยุนเป็นลมอีกครั้ง...
เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็อยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลแล้ว ข้าง ๆ นั่งอยู่คือกูเถา
กูเถาเห็นเธอตื่นก็รีบเข้ามาปลอบ “คุณป้า คุณตื่นแล้ว”
“ฉันมาอยู่โรงพยาบาลได้ยังไง?”
“คุณป้าเพิ่งร้องไห้จนเป็นลมไป ผมพาคุณป้ามาส่งโรงพยาบาลเอง”
“เฉินเคอล่ะ?”
“เขา... ผมหาเขาไม่เจอ...”
“เถาเอ๋อร์ ฉันว่าการตายของเอี๋ยนเอ๋อร์ไม่น่าจะแค่โรคซึมเศร้าง่าย ๆ หรอก” จ้าวหยุนทั้งเจ็บปวดทั้งไม่ยอมแพ้ต่อการจากไปของลูกสาว
“คุณป้าอยากพูดอะไร” กูเถาก็รู้สึกได้ว่าการแต่งงานของเซินชิงเอี๋ยนต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน
“ท่าทีของเฉินเคอ ดูเหมือนจะเตรียมใจรับการตายของเอี๋ยนเอ๋อร์ไว้แล้ว...”
“เอี๋ยนเอ๋อร์ก่อนตายเคยพูดอะไรกับคุณป้าไหม?”
“เฮ้อ ลูกสาวฉันคนนี้ เพราะโตมากับฉันคนเดียว รู้สึกเสมอว่าฉันเลี้ยงเธอคนเดียวลำบาก เลยไม่เคยเล่าเรื่องไม่ดีให้ฉันฟังเลย ทุกครั้งที่โทรไปถามว่าเป็นยังไงบ้าง เธอก็บอกว่าสบายดี แม้แต่ตอนที่แม่สามีของเธอพาน้องชายสามีกับน้องสาวสามีไปอยู่บ้านด้วย ฉันก็เพิ่งรู้ทีหลัง”
“ใช่แล้ว เธอมันก็โง่แบบนี้ เป็นผู้หญิงที่เข้าใจคนขนาดนี้ ใจดีกับคนอื่นเสมอ”
กูเถาอดถอนหายใจไม่ได้ นึกไปถึงว่า ในความทรงจำ เพราะพ่อจากไปเร็วเกินไป เซินชิงเอี๋ยนจึงเป็นผู้หญิงที่ว่านอนสอนง่ายและเชื่อฟังเสมอ จ้าวหยุนเพื่อที่จะดูแลลูกสาวได้ดี ก็ไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่ แม้จะมีแม่สื่อมากมายมาหาให้ตลอดหลายปี ก็ถูกเธอปฏิเสธไปทีละคน
ถ้าพูดถึงจ้าวหยุน สมัยสาวเธอคือสาวงามชื่อดัง จึงได้แต่งงานกับเซินจุนจือ ผู้บัญชาการทหารที่ใคร ๆ ต่างก็อยากจะแต่งงานด้วย ตอนแรกคิดว่าทั้งสองจะกลายเป็นเรื่องเล่าที่งดงาม แต่ผลปรากฏว่า หลังแต่งงานปีที่สาม เซินจุนจือก็ประสบอุบัติเหตุระหว่างการซ้อมรบ แม่ม่ายกับลูกกำพร้าใช้เงินบำเหน็จของสามีเพื่อประทังชีวิต
หลังจากเซินชิงเอี๋ยนโตขึ้น จ้าวหยุนก็รีบซื้อบ้านหลังนี้ให้ลูกสาวด้วยเงินสด ตอนที่ลูกสาวแต่งงาน เพื่อให้ลูกมีฐานะในครอบครัวสามี เธอจึงควักเงินเก็บทั้งหมดที่มีออกมาช่วยเสริมอีกสองแสนให้กับครอบครัวเล็ก ๆ เธอคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าลูกสาวที่ก่อนแต่งยังร่าเริงแจ่มใส ทำไมหลังแต่งงานถึงเปลี่ยนไปเป็นอีกคน
“เถาเอ๋อร์ ยังต้องรบกวนเธอช่วยจัดการงานศพของเอี๋ยนเอ๋อร์กับโต้วโต้วด้วย” จ้าวหยุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยากจะซ่อนความเศร้า
“ได้ครับ คุณป้าวางใจได้ งานศพของเอี๋ยนเอ๋อร์กับลูก จะจัดให้อย่างดีที่สุดครับ”
จ้าวหยุนฟังแล้วซาบซึ้งใจจนพยักหน้า กูเถาคือลูกเขยในดวงใจของเธอมาโดยตลอด เธอมองเขามาตั้งแต่เด็ก ทำงานหนักมั่นคง จิตใจดี โดยเฉพาะดีกับเอี๋ยนเอ๋อร์มาก เธอเคยตั้งใจจะจับคู่ลูกสาวกับกูเถา แต่ลูกสาวบอกกับเธอเองว่า มองกูเถาเป็นแค่พี่ชาย เธอเลยไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
ต่อมา วันหนึ่ง ลูกสาวเข้ามาหาเธอ พูดอย่างลึกลับว่าจะพาแฟนกลับบ้าน ตอนนั้นเธอยังสงสัยว่า ลูกสาวไปคุยกับใครตอนไหน แล้วถึงขั้นต้องพบปะผู้ปกครองแล้ว ก็ทำได้แค่จำใจยอมรับ
วันเจอลูกเขย จ้าวหยุนตั้งใจเตรียมอาหารไว้เต็มโต๊ะ แต่ผลปรากฏว่า ตอนเฉินเคอเข้ามา มือแค่ถือผลไม้เรียบง่ายไม่กี่อย่าง
หลังจากนั้นจ้าวหยุนเคยพูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าลูกสาว ลูกสาวตอนนั้นยังต่อว่าเธอที่ไม่เข้าใจความลำบากของคนหนุ่มสาว
แต่ต่อมา ลูกสาวไปบ้านสามีเพื่อพบพ่อแม่ของเฉินเคอ กลับถูกเฉินเคอบังคับให้ซื้อของบำรุงราคาแพงมากมาย เรื่องนี้เธอเพิ่งรู้ทีหลังเพราะลูกสาวเผลอพูดออกมา
เฉินเคอแม้จะขี้เหนียวเรื่องเงิน แต่ภายนอกก็ยังถือว่าสุภาพ และตอนนั้นเซินชิงเอี๋ยนก็รักเฉินเคอมาก รักจนไม่อาจขาดใจ เธอเลยไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะความรู้สึกของลูกสาวสำคัญที่สุดสำหรับเธออยู่แล้ว
ต่อมา ทั้งสองก็มาถึงขั้นจะแต่งงานกัน พ่อแม่เฉินเคอมาบอกว่ายากจนต่อหน้าลูกสาว เพราะเฉินเคอเป็นลูกคนโต ด้านล่างยังมีน้องชายกับน้องสาวที่ต้องเรียนหนังสือ เซินชิงเอี๋ยนที่บริสุทธิ์และใจดี เข้าใจความลำบากของพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก จึงเรียกร้องสินสอดเป็นเพียงสัญลักษณ์และซื้อแหวนหนึ่งวง ที่เหลือไม่ขออะไรเลย
แต่ผู้หญิงที่บริสุทธิ์และใจดีแบบนี้ แต่งงานมาไม่ถึงห้าปี กลับเลือกเดินบนเส้นทางที่น่าเศร้าแบบนี้