“อะไรนะ? อิงเป่า เธอจะซื้อบ้านเก่าตรงเชิงเขาเหรอ?!”
ระหว่างกินข้าว จี้ชิวอิงก็โยนระเบิดลูกใหญ่กลางโต๊ะอาหาร ทำเอาบ้านตระกูลเจียงแทบแตกตื่นกันทั้งบ้าน
“อิงเป่า บ้านพวกนั้นเก่ามากแล้ว เป็นบ้านดินด้วย ซื้อไปมีแต่ขาดทุนแน่!”
“ใช่ บ้านแถวนั้นทรุดโทรมมากจริง ๆ ถ้าอยากซื้อบ้านก็ซื้อในตัวเมืองหรือในอำเภอสิ อย่าไปซื้อที่ไกลขนาดนั้นเลย”
“นั่นสิ ๆ”
ที่โต๊ะอาหาร คุณตาคุณยาย รวมถึงน้าชายกับน้าสะใภ้ต่างพากันห้ามจี้ชิวอิงเต็มที่ ไม่ให้ทำตามความคิดเหลวไหลนี้
สมัยนี้ใคร ๆ ก็ซื้อบ้านดี ๆ ในเมืองกันทั้งนั้น จะมีใครซื้อบ้านโทรม ๆ ในหมู่บ้านกันล่ะ
“คุณตาคุณยาย น้าชายน้าสะใภ้ ฟังหนูพูดให้จบก่อน หนูซื้อบ้านเก่าไม่ได้จะเอาไว้อยู่ แต่จะใช้ถ่ายละครสั้น ทุกคนก็รู้ว่าบรรยากาศบ้านเก่าตรงเชิงเขาเหมือนชนบทในช่วงทศวรรษ 1960-1970 มากแค่ไหน!”
“ไม่ใช่เหมือนหรอก แต่เป็นบรรยากาศแบบยุค 60-70 จริง ๆ บ้านแถวนั้นสร้างกันตั้งแต่ยุค 50-60 ต่อมาเศรษฐกิจดีขึ้น บ้านไหน ๆ ก็มีฐานะขึ้น เลยย้ายออกมาอยู่กัน เหลือแต่บ้านเก่าที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ตรงเชิงเขา” เจียงเกินเซิงยังจำความลำบากตอนสร้างบ้านในสมัยนั้นได้ดี แต่ทุกวันนี้ชีวิตดีขึ้นแล้ว เขาจึงไม่รู้สึกว่าความลำบากในอดีตหนักหนาอะไรนัก
“ละครสั้นเหรอ? ละครสั้นอะไร อิงเป่าจะถ่ายละครเหรอ? เอาไปออกทีวีได้ไหม?” หวงซู่เจวียนถามอย่างสงสัย
“น้าสะใภ้ ละครสั้นที่หนูถ่ายออกทีวีไม่ได้ แต่ดูในมือถือได้ค่ะ ละครสั้นของหนูจะลงฉายในแอปวิดีโอส้ม”