ตอนสี่โมงเย็น ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงช้า ๆ พอเข้าสู่ฤดูหนาว แค่ไม่มีแสงแดด อุณหภูมิก็ลดฮวบลงทันที
จี้ชิวอิงสวมเสื้อคลุม มือถือเกาลัดคั่ว ค่อย ๆ แกะเปลือกพลางดูทีมถ่ายทำละครสั้นกำลังถ่ายฉากกันอยู่
ขณะที่เธอกำลังดูเพลิน เกาลี่จวิน ผู้เป็นอาเขยก็กลับมาพอดี
“อิงเป่า มาแล้วเหรอ!” เสียงของเกาลี่จวินดังมาก อยู่ไกล ๆ ก็ยังได้ยิน
“อื้ม สวัสดีตอนบ่ายค่ะอาเขย!” จี้ชิวอิงตอบอย่างว่าง่าย
เธอจะว่าง่ายก็เฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าครอบครัวอย่างอากับอาเขย ตากับยาย หรือลุงกับป้าเท่านั้น ส่วนญาติคนอื่นเธอไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย โดยเฉพาะญาติฝั่งบ้านเดิมของหลัวอวี้อิง เจอกันทีไรเธอก็สวนกลับทุกครั้ง
เกาลี่จวินเป็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ แถมอายุมากขึ้นแล้ว รูปร่างก็ไม่ได้ดูแลดีเหมือนเมื่อก่อน จึงเริ่มอ้วนขึ้นมาหน่อย ทำให้ดูบึกบึนกว่าเดิม แค่เดินออกจากประตูมา ใครเห็นรูปร่างเขาก็ไม่กล้ามาหาเรื่องแล้ว
เขาอายุน้อยกว่าจี้ซิ่วหลานสามปี ตอนแรกทั้งคู่ไม่ถูกชะตากัน แต่โชคชะตาก็ช่างน่าพิศวง คนที่เคยมีเรื่องกันกลับกลายมาเป็นคู่ชีวิตในที่สุด