/> "`แต่ถ้าแม้แต่การล่าสัตว์อสูรก็ยังทำไม่ได้ เช่นนั้นเขาคงจนปัญญาแล้ว
ถึงอย่างนั้น…ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางหนีทีไล่เสียทีเดียว
ในห้วงความคิดของหลี่จิ่งเหยียน พลันปรากฏภาพสมบัติล้ำค่าระดับตำนานทั้งสามชิ้นในเกม ซึ่งสามารถพลิกชะตาและสร้างรากฐานใหม่ได้
ขอเพียงได้มาสักชิ้น ร่างกายไร้ประโยชน์ของเขาก็ยังพอมีทางรักษา!
ทว่าความยากก็สูงไม่ใช่น้อย
แม้จวนอ๋องซีหนานจะมีผู้ยอดฝีมืออยู่ไม่น้อย กระทั่งในจวนแห่งนี้ยังมีผู้ฝีมือขั้นสิบสองคอยคุ้มครองเขาอยู่คนหนึ่ง
แต่แค่คิดก็รู้แล้วว่าพี่ใหญ่ของเขาคงไม่ยอมให้ไปยังสถานที่อันตรายเช่นนั้น
อย่างไรเสีย การสืบทอดสายเลือดของจวนอ๋องซีหนานก็ขึ้นอยู่กับเขาแต่เพียงผู้เดียว
หลี่จิ่งเหยียนข่มความกระสับกระส่ายในใจลง ก่อนปิดหน้าต่างสถานะ
เมื่อสายตากลับมาสู่ความเป็นจริง เขาจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าสถานการณ์ของอวี่เหวินซูบนเตียงดูจะย่ำแย่ลงกว่าเดิม
แก้มของนางแดงก่ำราวกับโลหิตจะหยดออกมา ลมหายใจหอบถี่ แววตาพร่ามัว มือทั้งสองข้างถึงกับลูบไล้เรือนกายตนเองอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงครางแผ่วเบาด้วยความทรมานดังออกจากปาก
ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดกำเริบเต็มที่แล้ว!
หากปล่อยไว้เช่นนี้ ต่อให้เขาไม่ทำอะไรเลย สตรีผู้นี้ก็คงถูกฤทธิ์ยาร้อนลวกจนสมองเสียหาย
“เฟิงซีฮวา!”
หลี่จิ่งเหยียนไม่คิดให้มากความ ตะโกนสุดเสียงไปทางนอกประตู
เฟิงซีฮวาเป็นหนึ่งในสี่ลูกสมุนคนสนิทที่สุดของเขา
สตรีผู้นี้เป็นโจรเด็ดบุปผาที่หมายตาแต่หญิงงาม แม้พลังฝึกตนจะไม่ถึงขั้นยอดเยี่ยม ทว่าวิชาตัวเบาอันล้ำเลิศของนางก็นับว่ามีชื่ออยู่ทั่วซีหนาน
ที่ร่างเดิมสามารถจับคุณหนูใหญ่ผู้มีพลังภายในอย่างอวี่เหวินซูมาได้ ก็เป็นเพราะฝีมือของนางเป็นหลัก
เสียงเอี๊ยดดังขึ้นเมื่อประตูห้องถูกผลักเปิด
เงาร่างเย้ายวนสายหนึ่งแทรกเข้ามา พร้อมกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยตามมา
ผู้มาเยือนสวมกระโปรงยาวสีม่วงอ่อนรัดรูป เผยสัดส่วนอวบอัดเกินบรรยาย รอยยิ้มยียวนประดับอยู่บนใบหน้า ดวงตาหวานเยิ้มกวาดมองหลี่จิ่งเหยียน ก่อนเหลือบไปยังอวี่เหวินซูที่กำลังเผยท่าทางยั่วยวนอยู่บนเตียง
“แหม คุณชายรอง เสร็จธุระแล้วหรือเจ้าคะ?”
น้ำเสียงของนางอ่อนหวานยั่วยวน เจือแววหยอกเย้า “เร็วไปหน่อยกระมังเจ้าคะ?”
ใบหน้าของหลี่จิ่งเหยียนดำคล้ำลงทันที
นี่มันเวลาอะไรกันแล้ว ยังมีอารมณ์มาล้อเล่นอีกหรือ?!
“เอายาถอนพิษมา!” เขากดข่มโทสะ สั่งเสียงเย็นชา
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฟิงซีฮวาชะงักค้าง
เมื่อเห็นสีหน้ามืดครึ้มของหลี่จิ่งเหยียน นางก็ใจหายวาบ รู้ว่าคุณชายผู้นี้โกรธจริง จึงไม่กล้ายิ้มเล่นอีก
“เจ้าค่ะ คุณชายรอง”
นางรีบล้วงขวดกระเบื้องใบเล็กออกจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้เขาอย่างนอบน้อม
หลี่จิ่งเหยียนกลับไม่แม้แต่จะมอง เพียงเชิดคางไปทางอวี่เหวินซูบนเตียง
“ให้นางกิน”
“หา?”
เฟิงซีฮวาชะงักงันไปทั้งคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ให้นางกินหรือ?
คุณชายรองคิดจะ…เปลี่ยนวิธีเล่นแบบใหม่หรือ?
ความคิดนับไม่ถ้วนพลันแล่นผ่านสมองของเฟิงซีฮวา
หรือเขาคิดจะรอให้อีกฝ่ายได้สติ แล้วค่อยลงมือต่อหน้าต่อตานาง…
จุ๊ ๆ คุณหนูอวี่เหวินผู้นี้อย่างไรก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ แม้ระดับพลังจะไม่สูงนัก แต่หากลงมือต่อสู้จริง ๆ ร่างกายบอบบางของคุณชายรองคงถูกนางล้มได้ด้วยนิ้วเดียว
หรืออีกเดี๋ยวจะให้นางคอยจับอีกฝ่ายไว้ข้าง ๆ ด้วย?
วิธีเล่นเช่นนี้…ช่างเร้าใจจริง ๆ!
แม้เฟิงซีฮวาจะคิดฟุ้งซ่านอยู่ในใจ แต่มือกลับไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย
“เจ้าค่ะ คุณชายรอง”
นางขานรับ ก่อนถือยาถอนพิษเดินไปที่เตียงทันที
แม้อวี่เหวินซูจะไม่ได้สติเต็มที่ แต่บทสนทนาของทั้งสองกลับได้ยินชัดเจน
ยาถอนพิษหรือ?
นางจะเชื่อได้อย่างไรว่าคนลามกผู้นี้จะมีน้ำใจเช่นนั้น!
นี่ต้องเป็นกลอุบายใหม่แน่ ไม่แน่ว่าอาจเป็นยาพิษที่ร้ายกว่ายาปลุกกำหนัดเสียอีก!
“ข้าไม่กิน…ไปให้พ้น…”
นางพยายามบิดหน้าหลบสุดชีวิต ทว่าร่างกายกลับอ่อนปวกเปียกจนไม่มีเรี่ยวแรง
เฟิงซีฮวาไม่คิดเกรงใจนางแม้แต่น้อย
เพียงบีบเบา ๆ ก็จับคางของนางไว้ ทำให้นางขยับไม่ได้
อวี่เหวินซูกัดฟันแน่น ไม่ยอมอ้าปากเด็ดขาด
เฟิงซีฮวาหัวเราะเบา ๆ ก่อนใช้นิ้วกดจุดหนึ่งใต้คางของนางอย่างแผ่วเบา
อวี่เหวินซูรู้สึกชาที่คาง จากนั้นปากก็อ้าออกเองโดยไม่อาจควบคุม
เม็ดยาเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอลงไป
“แค่ก…แค่ก ๆ…”
อวี่เหวินซูไออย่างรุนแรง น้ำตาแทบสำลักออกมา นางสิ้นหวังรอให้พิษกำเริบ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นความร้อนรุ่มในกายที่ค่อย ๆ มอดดับลง
นี่…เป็นยาถอนพิษจริงหรือ?
นางเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง มองชายที่ยืนอยู่ไม่ไกล
เจ้าคนลามกนี่คิดจะทำอะไรกันแน่?
ขณะที่นางกำลังสงสัยไม่หาย หลี่จิ่งเหยียนก็เดินเข้ามา บนใบหน้าปรากฏสีหน้าซับซ้อนที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ทั้งรู้สึกผิด เสียใจ และจริงใจอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“ขอโทษ”
เขามองนาง น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“ข้า…ข้าชอบเจ้า แต่ข้าควรใช้วิธีที่ถูกต้องในการเกี้ยวพาเจ้า ไม่ใช่ใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้”
“เมื่อครู่พอเห็นสีหน้ารังเกียจและเจ็บปวดของเจ้า ใจข้า…พลันรู้สึกทรมานขึ้นมา”
หลี่จิ่งเหยียนสูดลมหายใจลึก พยายามทำให้ตนดูจริงใจยิ่งขึ้น
“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีทางเชื่อ คงคิดว่าข้ากำลังเล่นกลอุบายใหม่ แต่ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้นจริง ๆ”
“ข้าเพิ่งเข้าใจว่าความรักบังคับกันไม่ได้ สิ่งที่ได้มาจากการบังคับไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความเกลียดชัง”
“ข้าชอบเจ้า จึงอยากได้เจ้า แต่ข้า…ไม่อยากให้เจ้าเกลียดข้า ไม่อยากให้เจ้ารังเกียจข้า”
“เพราะฉะนั้น ข้าจะไม่บังคับเจ้าอีกแล้ว”
ฤทธิ์ยาในร่างของอวี่เหวินซูสลายไปเกือบหมดแล้ว เรี่ยวแรงของนางก็ฟื้นคืนมามากกว่าครึ่ง
นางค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง จัดเสื้อผ้าที่ยับยุ่งให้เข้าที่ ดวงตากลมงามยังคงจับจ้องหลี่จิ่งเหยียนอย่างระแวดระวัง
คำพูดของเจ้าคนลามกนี่ นางไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว
แต่สถานการณ์ในตอนนี้ดูจะเป็นโอกาสเดียวที่นางจะหนีไปได้
นางตัดสินใจคล้อยตามคำพูดของอีกฝ่าย
“หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะไปแล้ว”
นางพูดพลางทำท่าจะลงจากเตียง
“เดี๋ยวก่อน!” หลี่จิ่งเหยียนรีบเอ่ย
หัวใจของอวี่เหวินซูพลันเต้นระรัวถึงคอ
จริงด้วย! เขาจะกลับคำแล้ว!
เมื่อเห็นท่าทางตื่นกลัวของนาง หลี่จิ่งเหยียนก็รีบอธิบาย
“ที่นี่เป็นเรือนพักนอกเมืองของข้า แม้ไม่ใช่จวนอ๋อง แต่เวรยามเข้มงวด หากมีเพียงเจ้า ย่อมออกไปไม่ได้”
“ข้าจะไปส่งเจ้าเอง”
อวี่เหวินซูมองเขาอย่างไม่แน่ใจ ท้ายที่สุดก็ยังพยักหน้า
“…เช่นนั้นก็รีบไป”
หลี่จิ่งเหยียนไม่ได้รีบออกไป แต่หันไปสั่งเฟิงซีฮวาก่อน
“ไปเอากระบี่ของคุณหนูอวี่เหวินมา”
แม้เฟิงซีฮวาจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ยังเชื่อฟังและออกไป
ไม่นาน กระบี่คู่กายของอวี่เหวินซูก็ถูกนำกลับมา
เมื่อได้กำกระบี่ยาวไว้ในมืออีกครั้ง นางจึงรู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นหลี่จิ่งเหยียนก็เดินนำหน้า พานางมุ่งไปยังประตูจวนจริง ๆ
ตลอดทางหัวใจของอวี่เหวินซูแขวนอยู่บนเส้นด้าย มือกำด้ามกระบี่แน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็ง นางกลัวว่าหลี่จิ่งเหยียนจะฉวยโอกาสลงมือที่หัวมุมใดหัวมุมหนึ่ง แล้วสั่งให้คนจับนางกลับไปอีก
แต่กระทั่งเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่สีชาด หลี่จิ่งเหยียนก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยแม้แต่น้อย
เขายังเป็นฝ่ายผลักประตูจวนบานหนักให้นางด้วยตนเอง
เมื่ออากาศเย็นสดชื่นและเป็นอิสระจากด้านนอกไหลเข้าจมูก อวี่เหวินซูก็ยังแทบไม่อยากเชื่อ
เจ้าคนลามกผู้ฉาวโฉ่…ปล่อยนางไปเช่นนี้จริง ๆ หรือ?
หรือว่า…คำพูดเมื่อครู่ของเขาจะเป็นความจริง?
เขาชอบนางจริง ๆ พอเห็นแววตารังเกียจและเคียดแค้นของนาง จึงกลับใจขึ้นมาอย่างฉับพลันหรือ?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นในใจ นางก็สะบัดศีรษะแรง ๆ ราวกับถูกไฟช็อต
เป็นไปได้อย่างไร!
จะเชื่อคำพูดของเจ้าคนลามกนี่ได้อย่างไร! ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นกลอุบายใหม่ที่แสร้งปล่อยเพื่อจับกลับก็ได้!
ใช่ ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!
ไม่ว่าเขาจะวางแผนอะไรอยู่ นางต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อน แล้วค่อยกลับจวนอ๋องซีหนาน
พี่ใหญ่กับหลี่จิ่งเฉียน ซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องซีหนาน เป็นสหายกัน ครั้งนี้นางก็มาซีหนานพร้อมพี่ใหญ่
เพียงแต่ตอนนี้พี่ใหญ่กับหลี่จิ่งเฉียนต่างเข้าไปในแดนลี้ลับแล้ว
ส่วนนางก็เพราะมัวแต่เล่นสนุก แอบหนีออกมา จึงถูกคนของหลี่จิ่งเหยียนซุ่มโจมตีจนจับตัวได้
ขอเพียงกลับถึงจวนอ๋อง เจ้าคนลามกนี่ก็ไม่กล้ากำเริบเสิบสานเช่นนี้แน่
ส่วนบัญชีแค้นครั้งนี้…รอพี่ใหญ่กับหลี่จิ่งเฉียนกลับจากแดนลี้ลับก่อน แล้วค่อยคิดบัญชีกับเขาให้สาสม!
เมื่อครู่เขาลูบคลำไปแล้ว คิดจะจบเรื่องง่าย ๆ เช่นนี้หรือ ฝันไปเถอะ