ซี้ด!
วิธีนี้โหดกว่าลงมือเองตรง ๆ เสียอีก!
ในหัวของเฟิงซีฮวาผุดภาพละครรักของคุณชายเสเพลผู้หลอกลวงความรู้สึกสาวน้อยไร้เดียงสาขึ้นมาแล้ว
ถึงอย่างไร แม้คุณชายรองจะเป็นคนสารเลวอยู่บ้าง แต่หน้าตาก็หล่อเหลาเจ้าสำราญไม่น้อย
หากแสดงท่าทีสำนึกผิดกลับตัวกลับใจ ทุ่มเทความรักจนคลุ้มคลั่งขึ้นมาจริง ๆ เด็กสาวอย่างอวี่เหวินซูที่ไม่รู้แม้กระทั่งว่าความรักระหว่างชายหญิงเป็นเช่นไร คงถูกขายไปแล้วยังช่วยนับเงินให้อีกกระมัง
หลี่จิ่งเหยียนย่อมไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไร และไม่มีแก่ใจจะสนใจด้วย
ในหัวของเขาตอนนี้มีแต่เรื่องจะเพิ่มระดับอย่างไร และจะรักษาชีวิตไว้อย่างไร!
เขาหันไปสั่งเฟิงซีฮวาโดยตรง
“เจ้ารีบพาคนไปหาปศุสัตว์กับสัตว์ป่ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
“จำไว้ เอามาอะไรก็ได้ ไก่ เป็ด วัว แพะ หมาป่า เสือดาว ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ ก็เอามาให้ข้าให้หมด!”
เฟิงซีฮวาถึงกับสมองค้างไปแล้ว
“หา?”
ดวงตาหงส์งามชวนลุ่มหลงของนางเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
“คุณชายรอง ท่าน... ท่านไปโดนอะไรมาหรือเจ้าคะ? จะเอาสัตว์เป็น ๆ มากมายขนาดนั้นไปทำอะไร? เรือนพักแยกก็เลี้ยงไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ!”
“บอกให้ไปก็ไปสิ จะพูดมากทำไม!”
หลี่จิ่งเหยียนไม่มีเวลามาอธิบายให้นางฟัง
“ทำตามที่สั่งก็พอ!”
“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ! บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้!”
เฟิงซีฮวาสะดุ้งกับท่าทีเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้โต้แย้งของเขา ไม่กล้าถามต่ออีก รีบก้มหน้ารับคำสั่งแล้วหันหลังหายลับไปในราตรี
เมื่อเห็นนางจากไป หลี่จิ่งเหยียนจึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนกลับเข้าห้องและลงกลอนประตูทันที
เขาร้อนใจจนเรียกหน้าต่างระบบโปร่งแสงครึ่งหนึ่งออกมาอีกครั้ง
เมื่อครู่สถานการณ์เร่งด่วน เขามัวแต่ดูหน้าต่างข้อมูลตัวละคร ยังไม่ได้ตรวจหน้าต่างวิชา อุปกรณ์ และสัมภาระให้ละเอียด!
เขารวมสมาธิไปที่หน้าต่างวิชาก่อน
【หน้าต่างวิชา (ปลดล็อกเมื่อระดับตัวละครถึงขั้น 2)】
เป็นอย่างที่คิด เหมือนในเกมไม่มีผิด ต้องเพิ่มระดับก่อน
จากนั้นเขามองหน้าต่างอุปกรณ์
เหมือนในเกม มีช่องอาวุธหนึ่งช่อง ช่องเครื่องประดับหนึ่งช่อง และช่องอุปกรณ์อีกหกช่องสำหรับส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย
ต่อไปคงต้องลองดูว่ามีอะไรสวมใส่ได้บ้าง
เมื่อคิดเช่นนั้น เขาก็มองไปยังหน้าต่างสัมภาระ
【สัมภาระ (0/3)】
มีช่องเริ่มต้นเพียงสามช่อง ตรงกับที่เกมกำหนดไว้ทุกประการ
แต่...
หลี่จิ่งเหยียนจำได้แม่นว่าในเกม หากคิดจะขยายสัมภาระ ต้องใช้เงิน!
เริ่มจากเหรียญทองแดง ต่อมาก็เงินตำลึง แล้วหลังจากนั้นก็ทองคำ!
ทว่าตอนนี้ ใต้หน้าต่างสัมภาระกลับมีตัวอักษรบรรทัดเล็กเขียนไว้อย่างชัดเจน
【เงื่อนไขปลดล็อกช่องถัดไป: ระดับตัวละครถึงขั้น 5】
ไม่ต้องใช้เงินแล้วหรือ?
ผูกกับระดับโดยตรงเลยหรือ?
หลี่จิ่งเหยียนยินดีจนใจแทบพองโต!
ดีเหลือเกิน!
แม้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะระบบของเขาไม่มีระบบภารกิจหรือไม่ แต่สำหรับเขาแล้ว นี่นับเป็นข่าวดีอันยิ่งใหญ่!
เขาหยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมา แล้วท่องในใจเบา ๆ
“เก็บ!”
ชั่วพริบตาถ้วยชาในมือก็หายวับไปในอากาศ!
ส่วนในช่องแรกของหน้าต่างสัมภาระ มีรูปถ้วยชาวางนิ่งอยู่!
เขาขยับความคิดอีกครั้ง
“เอาออก!”
ถ้วยชาพลันปรากฏขึ้นในมือของเขา
“ให้ตายสิ!”
หลี่จิ่งเหยียนอดอุทานเสียงต่ำไม่ได้!
ในเกมอาจไม่รู้สึกว่ามีอะไร แต่ในโลกความจริง...
นี่มันวิชาเซียนชัด ๆ!
เก็บของในอากาศได้โดยไม่สิ้นเปลืองสิ่งใด แม้แต่ยอดฝีมือขั้นที่ 12 ก็ยังทำไม่ได้!
เมื่อมีสิ่งนี้ ในที่สุดเขาก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง
ไม่เช่นนั้นหน้าต่างระบบนี้ก็คงเป็นเพียงปราสาทกลางอากาศ
ไม่นานนัก เสียงวุ่นวายราวกับไก่บินหมาวิ่งก็ดังมาจากนอกเรือนพักแยก
เห็นได้ชัดว่าเฟิงซีฮวาพาคนขนของกลับมาแล้ว
หลี่จิ่งเหยียนเปิดประตูเดินออกไป พลันตะลึงกับภาพตรงหน้า
ให้ตายเถอะ!
กรงถูกวางระเกะระกะเต็มลาน ภายในขังสัตว์เป็น ๆ หลากชนิดเอาไว้
มีไก่ เป็ด และห่านกระพือปีก แกะร้องแบ๊ะ ๆ อีกทั้งวัวยักษ์หลายตัวที่ถูกมัดแน่นและยัดผ้าไว้ในปาก ถึงอย่างนั้นก็ยังดิ้นร้อง “มอ ๆ” ไม่หยุด
แม้แต่ตรงมุมลานยังมีกรงเหล็กหลายกรงขังหมาป่าดุร้ายไว้ พวกมันแยกเขี้ยวคำรามเสียงต่ำ ดวงตาสีเขียววาววับหลายคู่ในความมืดทำให้ผู้พบเห็นขนลุกซู่
เฟิงซีฮวาจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้รวดเร็วจริง ๆ!
“คุณชายรอง ของที่ท่านต้องการ ข้านำมาให้ครบแล้วเจ้าค่ะ” เฟิงซีฮวาปาดเหงื่อหอมบนหน้าผาก แล้วขยับเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้ารอรับคำชม
หลี่จิ่งเหยียนพยักหน้าพอใจ ก่อนชักดาบเอวที่ผู้คุ้มกันข้างกายออกมา
เขาเดินไปยังกรงไก่ สูดหายใจลึก ยกดาบขึ้นแล้วฟันลง!
ฉึก!
เลือดสาดกระเซ็น!
แสงสีขาวริบหรี่จนแทบสังเกตไม่เห็นลอยออกจากตัวไก่ที่ยังกระตุกอยู่ ก่อนซึมหายเข้าไปในร่างของเขา
【ค่าประสบการณ์ +1】
สำเร็จ!
หลี่จิ่งเหยียนดีใจอย่างยิ่ง!
แม้จะได้เพียงหนึ่งแต้ม แต่อย่างน้อยก็ได้แล้ว!
เขาฆ่าเป็ดกับห่านที่อยู่ข้าง ๆ ต่อเนื่องกัน
【ค่าประสบการณ์ +1】
【ค่าประสบการณ์ +1】
เป็นอย่างที่คิด สัตว์ปีกเหล่านี้ให้ค่าประสบการณ์เพียงหนึ่งแต้ม
จากนั้นเขาก็หันไปมองวัวตัวใหญ่หลายตัวที่ถูกมัดแน่นหนา
เจ้าพวกนี้ฆ่ายากกว่าไก่มาก
เขาส่งสัญญาณให้ผู้คุ้มกันหลายคนเข้าไปกดตัววัวไว้ จากนั้นจับดาบให้มั่น เล็งตำแหน่งลำคอของมัน แล้วออกแรงสุดกำลังแทงเข้าไปอย่างแรง!
“มอ!”
วัวตัวใหญ่ส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลย้อมพื้นแดงฉานในพริบตา
ผ่านไปครู่หนึ่ง
【ค่าประสบการณ์ +2】
หือ?
ฆ่าวัวได้ค่าประสบการณ์ตั้งสองแต้มเชียวหรือ?
ในเกมเขาไม่เคยฆ่าวัวมาก่อน ตอนอยู่หมู่บ้านเริ่มต้นก็ฆ่าแค่ไก่กับเป็ดไม่กี่ตัว
แต่ตอนนี้ฆ่าวัวกลับได้ค่าประสบการณ์ถึงสองแต้ม
แล้วหมาป่าที่อยู่ข้าง ๆ ล่ะ?
หลี่จิ่งเหยียนให้คนลากหมาป่าตัวหนึ่งออกมา แล้วจัดการเช่นเดียวกัน
【ค่าประสบการณ์ +2】
ดูท่าสัตว์ที่ฆ่ายากกว่า ก็ให้ค่าประสบการณ์มากกว่า
หลังฆ่าสัตว์ทั้งหมดที่เฟิงซีฮวาหามาให้แล้ว สายตาของหลี่จิ่งเหยียนก็เลื่อนไปยังบ่อปลาใกล้ลาน
เขาให้คนจับปลาตัวหนึ่งขึ้นมา แล้วฟันขาดเป็นสองท่อนด้วยดาบ ทว่ากลับพบว่าไม่ได้ค่าประสบการณ์แม้แต่แต้มเดียว ตรงกับที่เกมกำหนดไว้ทุกประการ
ถึงอย่างไรในเกมปลาก็มีอยู่มาก แต่ฆ่าไม่ได้ ทำได้เพียงตกปลาหรือใช้สิ่งของจับมา
แม้ไม่รู้ว่าจะต้องรอถึงปีไหนเดือนใดกว่าจะสะสมค่าประสบการณ์น้อยนิดนี้จนขึ้นไปถึงระดับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่อย่างอวี่เหวินซูได้
แต่อย่างน้อยก็ยังมีความหวัง!
ยิ่งไปกว่านั้น โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่สัตว์ป่าทั่วไปเหล่านี้!
ในเกมมีสัตว์อสูรพิสดารนานาชนิด แม้แต่นอกด่านยังมีเผ่าปีศาจ!
เจ้าพวกนั้นต้องให้ค่าประสบการณ์มากกว่าไก่ เป็ด วัว แพะเหล่านี้หลายเท่าแน่นอน!
หากยังไม่ได้ผลจริง ๆ...
แววตาของหลี่จิ่งเหยียนลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย
ในเรือนจำทั่วทั้งแคว้นหลีโจว ไม่เคยขาดแคลนนักโทษ
ผู้ฝึกยุทธ์มักอาศัยกำลังฝ่าฝืนกฎหมาย นี่เป็นความจริงที่มีมาตั้งแต่โบราณ นักโทษในคุกเหล่านั้นไม่ใช่สามัญชนทั้งหมด ยังมีโจรภูเขาและโจรน้ำที่ฝึกฝนพลังอยู่ไม่น้อย
แม้กระทั่งคนชั่วจากสำนักมารก็มี
เพียงแต่...
ท้ายที่สุดเขาก็เป็นแค่คุณชายรองแห่งจวนอ๋องซีหนาน ไม่ใช่ซื่อจื่อพี่ชายของเขา
แม้บิดากับพี่ชายจะตามใจเขาอยู่เสมอ แต่เขาก็ยังไม่มีอำนาจถึงขั้นสั่งประหารนักโทษตามใจชอบ
ตามกฎหมายต้าสุย นักโทษประหารส่วนใหญ่ต้องรอจนถึงฤดูใบไม้ร่วงจึงจะถูกตัดสินประหาร
แม้ยามนี้บ้านเมืองจะวุ่นวายจนไร้แม้กระทั่งฮ่องเต้ แต่แต่ละพื้นที่ของต้าสุยก็ยังคงยึดถือธรรมเนียมนี้ แคว้นหลีโจวทางตะวันตกเฉียงใต้ก็ไม่มีข้อยกเว้น
เฮ้อ...
หลี่จิ่งเหยียนถอนหายใจในใจ
คงต้องค่อย ๆ ก้าวไปทีละขั้น จัดการเรื่องตรงหน้าให้ผ่านพ้นก่อน ส่วนเรื่องอื่นค่อยหาทางคิดภายหลัง!