ได้ยินหานฟู่ฉวี่เสนอตัว หลี่จงเหรินตาเป็นประกายวาบหนึ่ง ก่อนจะหรี่ลงอย่างหม่นหมอง
"พี่เซียงฟาง มีน้ำใจแบบนี้ก็ดีแล้ว"
"แต่ตอนนี้ที่ชิงโจวกับอำเภอเหวย มีกองทัพญี่ปุ่นหลักหลายแสนนายตั้งหลักปักฐานอยู่"
"แรงกดดันที่ลูกชายท่านต้องเผชิญก็ไม่น้อยไปกว่าเรา"
สวีจู่อี้พูดเสริมตาม: "ใช่แล้ว ญี่ปุ่นรวมพล 6 กองพลที่อำเภอเหวย"
"กองทัพซานตงเพิ่งผ่านศึกใหญ่หลายครั้ง ต้องการพักฟื้นอย่างยิ่ง ในสถานการณ์แบบนี้ รักษาแนวป้องกันและรักษาจี่หนานไว้ได้ ก็ถือว่าลำบากมากแล้ว"
"เราไม่ควรบังคับให้พวกเขาลงใต้ หากจี่หนานแตก ซานตงทั้งหมดก็จะไม่ใช่ของเราอีกต่อไป"
"ใช่ หากไม่มีพวกเขาถ่วงผีญี่ปุ่นไว้ที่จี่หนาน สวีโจวคงแตกไปนานแล้ว"
เสนาธิการปฏิบัติการอีกนายที่อยู่ด้วยก็พูดเสริมตาม
เห็นได้ชัดว่า ผู้บริหารระดับสูงของเขตสงครามที่ห้าต่างเห็นพ้องว่าไม่ควรเคลื่อนย้ายกองทัพจี่หนานลงใต้
กองทัพจี่หนานก็ไม่มีกำลังพอจะแยกย้าย
หานฟู่ฉวี่พยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้พูดอะไรกับใครมาก
เมื่อพักประชุมชั่วคราว เขาเรียกหลินเถียนซู่ผู้ช่วยมา สั่งการ: "รีบส่งสถานการณ์ล่าสุดของสมรภูมิสวีโจว และสิ่งที่เราเผชิญในกองบัญชาการ ไปแจ้งหานนั่วทันที"
"ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุด ต้องการให้ท่านแม่ทัพน้อยนำทัพลงใต้หรือ?" หลินเถียนซู่อดถามไม่ได้
หานฟู่ฉวี่ส่ายหน้าเบา ๆ พูดอย่างมีความหมาย: "จะลงใต้หรือไม่ ให้หานนั่วตัดสินใจเอง เรามีหน้าที่แค่บอกสถานการณ์ให้เขารู้"