อู่ฮั่น ที่พักแรมแห่งหนึ่ง
เจ้าอาวาสเกาะอนาคตกำลังอ่านเอกสาร
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกห้องหนังสือ
ดึงสายตาของเขาให้หันไปมอง
หวังซื่อเหอเดินเข้ามาจากประตูอย่างกระตือรือร้น
ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี
เมื่อเห็นสายตาของเขาที่ฉายแววสงสัยเล็กน้อย
หวังซื่อเหอซึ่งเดินมาใกล้รีบคารวะแล้วกล่าวว่า
“ประธาน”
“เมื่อครู่ได้รับข่าวชัยที่ส่งแบบเปิดจากกองทัพพยัคฆ์”
“ชิงเฉิงกับเอี้ยนถายกอบกู้คืนมาได้แล้ว”
“กำลังหลักของกองทัพที่ 2 แห่งญี่ปุ่นถูกพวกเขากวาดล้างจนหมด!”
“ตอนนี้ทั่วทั้งคาบสมุทรเจียวตง”
“เหลือเพียงเวยไห่ที่ยังมีกองกำลังข้าศึกตกค้างอยู่เล็กน้อย”
“พื้นที่อื่นล้วนถูกกองทัพพยัคฆ์ยึดคืนมาแล้ว”
แม้จะคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว
แต่เมื่อได้ยินข่าวนี้กับหูจริง ๆ
เจ้าอาวาสเกาะอนาคตก็ยังอดตื่นเต้นอยู่ในใจไม่ได้
เขาลุกพรวดขึ้นยืน
แล้วฟาดเอกสารในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง
ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มงวด
“ส่งโทรเลขประกาศความดีความชอบ!”
“ให้หานนั่วกับเหล่านายพลของกองทัพพยัคฆ์ที่เข้าร่วมรบทุกคน!”
“รับทราบ!”
หวังซื่อเหอรับคำสั่งด้วยความเคารพ
……
ชิงเต่า
วันรุ่งขึ้นหลังเมืองแตก
ชาวบ้านบนถนน
ค่อย ๆ เปิดประตูบ้านอย่างหวาดหวั่น
เดิมทีทุกคนต่างอกสั่นขวัญแขวน
แต่เมื่อเห็นว่า
บนถนน
กองทหารที่กำลังเดินแถว