เมืองจี่หนาน กองบัญชาการเขตสงครามที่ 7 และกองบัญชาการใหญ่กองทัพพยัคฆ์
ในห้องอุ่นเรือนหนึ่งของเรือนด้านหลัง หานนั่วเอนกายอยู่บนเก้าอี้เอนข้างหน้าต่าง มือหนึ่งจิบชา พลางมองทิวทัศน์หิมะนอกหน้าต่าง
หลังประชุมเสร็จเมื่อคืน เมืองจี่หนานก็มีหิมะก้อนใหญ่โปรยปรายตลอดทั้งคืน
พอตื่นขึ้นมาเช้านี้ ภายนอกก็ขาวโพลนราวกับถูกปกคลุมด้วยเงิน หิมะขาวโพลนไปทั่ว
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากทางประตูด้านหลัง
หานนั่วหันกลับไปเล็กน้อย เหลือบมองด้วยหางตา เห็นหลิวติ้ง ผู้บังคับบัญชากรมทหารรักษาพระองค์ ถือเอกสารฉบับหนึ่งเดินเข้ามาหา
ยังไม่ทันที่หานนั่วจะเอ่ยถาม หลิวติ้งก็เดินเร็วเข้ามาหยุดห่างด้านหลังราว 3 เมตร ยืนตัวตรงทำความเคารพ
“ท่านผู้การ สถานีหน่วยข่าวกรองทหารประจำเมืองจี่หนานเพิ่งส่งรายงานลับมาฉบับหนึ่งครับ”
“อ้อ? รายงานลับอะไร?”
หานนั่วประคองถ้วยชาไว้ด้วยสองมือ สัมผัสไออุ่นบนถ้วย แล้วถามอย่างใจเย็น
“เป็นจดหมายร้องเรียนที่เหล่าผู้ทรงอิทธิพลในท้องถิ่นหลายร้อยคนจาก 18 อำเภอทางฝั่งเหนือของแม่น้ำฮวงโห เช่น อำเภอเต๋อและอำเภอปิน ร่วมลงชื่อกันอย่างลับ ๆ ครับ”
หลิวติ้งตอบ
“อ้อ?”
หานนั่วเริ่มสนใจ จึงหันกลับมา วางถ้วยชา แล้วแบมือออก
“จดหมายร้องเรียนแบบไหน ถึงต้องให้หน่วยข่าวกรองทหารส่งมาให้ด้วย?”
หลิวติ้งเข้าใจความหมาย จึงยื่นเอกสารในมือให้พลางกล่าว
“เนื้อหาโดยละเอียด ผู้น้อยก็ยังไม่ทราบครับ แต่หน่วยข่าวกรองทหารมีจุดติดต่อสถานีสาขาลับอยู่ในทุกอำเภอ หลายคนในนั้นเป็นหัวหน้าสมาคมรักษาความสงบหรือเจ้าหน้าที่กองทัพหุ่นเชิดจากเขตยึดครอง”
“เพราะฉะนั้น จดหมายร้องเรียนของพวกเขาที่ส่งข้ามแม่น้ำฮวงโหผ่านช่องทางของหน่วยข่าวกรองทหาร จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลก”