เมืองจี่หนาน รัฐบาลมณฑล
หานนั่วบิดขี้เกียจอยู่ในลาน
หลายวันมานี้เขาพูดคุยกับหานฟู่จวี่ไม่น้อย ทั้งยังเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับและดื่มสุราไปมาก
วันนี้ในที่สุดก็มีเวลาว่างเสียที
เขากำลังคิดอยู่ว่าควรไปดูที่ไหนดี
หลิวติ้งเดินเข้ามาจากด้านนอก
“ท่านแม่ทัพน้อย”
หานนั่วหันไปมองเขา
“มีเรื่องอะไร?”
“ผมคิดว่า ท่านมาถึงเมืองจี่หนานได้สองวันแล้ว ถึงเวลาควรไปดูทางชิงเฉิงหรือยังครับ?”
หลิวติ้งยิ้ม
“พวกหนุ่ม ๆ ในกองเรือดำน้ำยังไม่ได้พบท่านเลยตั้งแต่จบศึก ต่างก็พร่ำถามถึงท่านกันทั้งนั้นครับ”
หานนั่วพยักหน้า
“ได้ งั้นไปชิงเฉิงกัน จะได้ตรวจเยี่ยมหน่วยเรือดำน้ำ แล้วแวะดูการฟื้นฟูเมืองชิงเฉิงด้วย”
……
“แล้ววันนี้เราจะไปกันอย่างไรครับ?” หลิวติ้งถาม
“นั่งรถไฟสิ เส้นทางรถไฟเจียวจี้เปิดใช้งานแล้วไม่ใช่หรือ?”
หลิวติ้งมีสีหน้าลำบากใจ
“ท่านแม่ทัพน้อย เส้นทางรถไฟเจียวจี้เปิดแล้วก็จริง แต่หลายช่วงถูกพวกผีน้อยทำลายเสียหายระหว่างการรบก่อนหน้านี้ครับ”
“สะพานหลายแห่งช่วงชิงโจวถึงอำเภอเหวยถูกระเบิดพัง ตอนนี้รถไฟยังวิ่งไม่ได้ครับ”
หานนั่วขมวดคิ้ว
“เสียหายหนักขนาดนั้นเชียว?”
“ใช่ครับ” หลิวติ้งพยักหน้า
“ตอนพวกผีน้อยล่าถอย จงใจระเบิดทั้งสะพานรถไฟและสะพานถนน หวังจะถ่วงการฟื้นฟูของพวกเรา”
หานนั่วหัวเราะเย็นชา
“ไอ้พวกผีน้อยสารเลว ใกล้จะไปแล้วยังไม่วายก่อความเสียหายอีก”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้ทุกกองพลตามเส้นทางและรัฐบาลท้องถิ่นระดมกำลังคนกับทรัพยากรทั้งหมด เร่งซ่อมทางรถไฟและสะพานที่เสียหายให้เรียบร้อย”