หลี่จงเหรินรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็มีสีหน้าเข้าใจได้ว่า:"ก็ไม่น่าแปลกใจอะไร สำหรับญี่ปุ่นแล้ว ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงวิกฤตของการบุกสวีโจว"
"ถ้าตอนนี้ ทัพพยัคฆ์จู่ ๆ เคลื่อนพลลงใต้ โจมตีทางด้านหลังของกองกำลังที่เคลื่อนลงใต้ ตัดเส้นทางถอยของพวกเขา มันจะเป็นการโจมตีที่ร้ายแรงถึงตายสำหรับญี่ปุ่น"
"ดังนั้น ตอนนี้พวกเขาย้ายกองกำลังหลักที่ประจำการอยู่ฝั่งเหนือแม่น้ำฮวงโหลงใต้ ก็เป็นสิ่งที่คาดเดาได้อยู่แล้ว"
"แล้วเราควรทำอย่างไร?" สวีจู่อี้ถาม
"สำหรับจี่หนาน เราช่วยอะไรไม่ได้ไกลถึงขนาดนั้น ทำได้เพียงเตือนหานนั่ว แต่คิดว่าเขาน่าจะได้รับข่าวกรองที่เกี่ยวข้องแล้ว"
หลี่จงเหรินสีหน้าหนักอึ้ง:"เดิมทีฉันยังหวังว่าหานนั่วจะสามารถใช้กำลังทหารจำนวนน้อยอยู่เฝ้าจี่หนาน แล้วนำกองกำลังพิเศษลงใต้ มาโจมตีญี่ปุ่นที่สมรภูมิสวีโจวร่วมกับเราสองด้าน!"
พูดจบ เขาก็อดถอนหายใจไม่ได้:"ตอนนี้เราทำได้เพียงภาวนา ให้พวกเขาสามารถถ่วงเวลากองกำลังหลักของญี่ปุ่นนี้ไว้ได้อย่างแน่นหนา"
สวีจู่อี้พยักหน้าตาม:"ใช่ กองทัพหกกองพล บวกกับทหารหุ่นเชิดอีกหลายหมื่น คนมากกว่าทหารรักษาเมืองจี่หนานเกือบเท่าตัว"
"ถึงแม้หานนั่วจะเพิ่งขยายกำลังทหารไปเมื่อเร็ว ๆ นี้ แต่กำลังพลก็คงไม่เป็นต่อ"
"ช่างเถอะ ส่งโทรเลขเตือนหานนั่วก็พอ เรายังต้องโฟกัสหลักที่สวีโจว" หลี่จงเหรินกล่าว:"ถ้าศึกป้องกันสวีโจวชนะ เรายังสามารถขึ้นเหนือไปสนับสนุนจี่หนานได้"
"ถ้าสวีโจวป้องกันไว้ไม่ได้ จี่หนานก็จะกลายเป็นเกาะยุทธศาสตร์โดดเดี่ยว"