ตูมมม!
ระลอกยิงพร้อมกันอีกครั้ง จุดตกของลูกกระสุนเหมือนมีคนใช้ไม้บรรทัดวัดมา กระจายเต็มพื้นที่ตั้งต้นบุกอย่างสม่ำเสมอ
โคบายาชิ มาซากิ คราวนี้ตอบสนองเร็วมาก รีบคลานลงไปในหลุมลูกระเบิด ทันใดนั้นเกิดความรู้สึกหมดหนทางขึ้นเป็นครั้งแรก ความภูมิใจในจิตใจถูกบดขยี้ทีละน้อย
แม้จะโกรธแค้นสักเพียงไหน แต่ก็หาทางออกไม่ได้
มุราคามิ เคนตะ ก็รีบเดินตามหลังเขาเข้าไป หมอบลงในหลุมลูกระเบิด
เสียงระเบิดดังสนั่น เปลวไฟสว่างวาบ แล้วทหารผีจำนวนมากก็ล้มระเนระนาด
ทหารผีบางส่วนเพราะอยู่ตรงศูนย์กลางระเบิด ก็ถูกระเหยหายไปทั้งเป็นโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ไม่เหลือร่องรอยในโลกอีกแล้ว
โคบายาชิ มาซากิ ไม่ใช่ว่าไม่อยากหนี แต่หนีไม่ได้
รอบด้านมีแต่เสียงระเบิด ยึดหลักที่ว่าลูกกระสุนมีโอกาสน้อยมากที่จะตกลงจุดเดิมซ้ำสอง สู้ซ่อนตัวอยู่นิ่งๆ ยังจะปลอดภัยกว่า
ทันใดนั้นเอง
โคบายาชิ มาซากิ ก็ได้กลิ่นคาวเน่าเหม็นจนคลื่นไส้โชยมาแตะจมูก
มองตามกลิ่นไป ปรากฏว่าข้างกายเขายังมีศพที่ถูกเปิดกะโหลกศีรษะนอนคว่ำหน้าอยู่ สมองด้านในไม่รู้กระเด็นไปอยู่ที่ไหน ของเหลวสีแดงปนเหลืองขาวไหลทะลักไม่หยุด
โคบายาชิ มาซากิ ท้องไส้ปั่นป่วนอยู่นิดหนึ่ง เขากล้ำกลืนแรงปรี่ที่จะอาเจียนกลับคืนไป ตระหนักว่าตัวเองไม่อาจนิ่งเฉยตกอยู่ในสภาพรับศึกฝ่ายเดียวเช่นนี้ต่อไปได้อีกแล้ว จึงพูดกับมุราคามิ เคนตะ ทันทีว่า
“คุณมุราคามิ รีบไปตามพลสื่อสารของพวกเราเดี๋ยวนี้”
“ให้เขาส่งโทรเลขทันที ขอคำชี้แนะยุทธวิธีเร่งด่วนจากท่านผู้บังคับกองพลน้อย”
“ให้เขาส่งโทรเลขทันที ขอคำชี้แนะยุทธวิธีเร่งด่วนจากท่านผู้บังคับกองพลน้อย!”
แต่มุราคามิ เคนตะ กำลังเหม่อลอย โคบายาชิ มาซากิ ตะโกนไปหลายเสียง แต่เขาก็ยังนิ่งเฉยไร้ปฏิกิริยา
“มุราคามิ ไอ้โง่ ของฉัน…” โคบายาชิ มาซากิ โมโห
“ท่านผู้บังคับกองพัน ผมว่า ผมพบพลสื่อสารของเราแล้วครับ” มุราคามิ เคนตะ มองดูซากศพในหลุม น้ำเสียงขมขื่น “ท่านดูสิว่าในอ้อมกอดของเขาหอบอะไรอยู่?”