ซุนทงเสวียนในคราบจอมซ่าส์ หันไปมองหานนั่ว
“ท่านผู้บัญชาการน้อย ศึกนี้มันช่างสะใจบรรพบุรุษจริง ๆ”
“ทั้งชีวิตข้าไม่เคยรบได้ราบรื่นเช่นนี้”
ใช้ความดุเดือดระดับสมรภูมิยุโรปมาอัดพวกอ้ายเตี้ย จะไม่ให้สะใจได้อย่างไร?
ศึกนี้ พวกเขาพอได้ลิ้มรสความสะใจของ “คุณชายทหาร” อยู่บ้าง
แค่สั่งกำลังยิงปูพรม ไม่ต้องห่วงเรื่องเปลืองกระสุน
รอให้ถึงวันที่รวมทัพบก-เรือ-อากาศเข้าด้วยกัน พร้อมตั้งแนวลำเลียงส่งกำลังบำรุงเสร็จ นั่นแหละถึงจะสะใจจริง
“แค่นี้ก็สะใจแล้วรึ วันดี ๆ ของเรายังอยู่ข้างหลัง” หานนั่วสงบนิ่งเช่นเคย
“ฐานปืนใหญ่ของอ้ายเตี้ยถูกทำลายแล้ว ต่อไปก็ถึงตาพวกเบื้องล่าง ลิ้มรสปืนใหญ่ของเราบ้าง!”
“ด่าคนต้องด่าแม่ก่อน จะจับโจรต้องจับหัวหน้าก่อน!”
“ทิ้งระเบิดฐานตั้งต้นของพวกอ้ายเตี้ยก่อน แล้วค่อยบดขยี้พวกเศษสวะตรงหน้าเรา!”
“ขอรับ!” ซุนทงเสวียนวางกล้องส่องทางไกลอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนหมุนโทรศัพท์ติดต่อฐานปืนใหญ่
“ท่านผู้บัญชาการน้อยมีคำสั่ง!”
“ปรับแก้พิกัดยิงเดี๋ยวนี้ เป้าหมาย ฐานตั้งต้นของอ้ายเตี้ย!”
“ถล่มไอ้พวกเวรนั่นให้ข้าแหลกคามือ!”
พูดพลาง ซุนทงเสวียนหันไปมองหานนั่วอีกครั้ง
ทั้งสองสบตากัน หานนั่วพยักหน้าเบา ๆ
ซุนทงเสวียนเข้าใจทันที จึงพูดใส่โทรศัพท์อย่างหยิ่งผยองว่า “ไม่ต้องหวงกระสุน”
“ถล่ม!”
ให้ตายเถอะ คำพูดนี้มันสะใจบรรพบุรุษชะมัด
ซุนทงเสวียนไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะพูดคำว่าไม่ต้องหวงกระสุนได้