หานฟู่ฉวี่ ย่อมเห็นด้วยอย่างยิ่งกับการขยายกำลังทหาร แม้ว่าลูกนอกสมรสคนนี้จะมักจะขัดใจเขาอยู่เสมอก็ตาม
แต่พูดกันตามตรง กองทัพพยัคฆ์ก็คือกองทัพของตระกูลหานของเขา ยิ่งมีกำลังพลมากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น
"ลูกเอ๊ย การขยายกำลังเป็นเรื่องดี แต่ถ้าทำตามที่ลูกว่า กำลังพลของเราอย่างน้อยก็ต้องเกินหนึ่งแสนห้าหมื่นคน แล้วการเงินจะเลี้ยงไหวหรือไง?"
ระหว่างที่พูด พ่อลูกทั้งสองก็เดินมาถึงห้องปฏิบัติการของกองบัญชาการแล้ว
หานนั่วหันกลับมาพูดว่า "ซานตงมีแผ่นดินอุดมสมบูรณ์กว้างไกล ประชากรหลายสิบล้าน ถ้าบริหารจัดการอย่างดี เลี้ยงกองทัพได้เป็นล้านนาย แล้วจะห่วงแค่หนึ่งสองแสนคนไปทำไม?"
"อีกอย่าง นายคิดว่าที่ข้าอยู่เยอรมันมาหลายปีน่ะไปเปล่า ๆ หรือไง? เรื่องเงินกับอาวุธยุทโธปกรณ์ ไม่ต้องเป็นห่วง"
"แล้วข้าจะให้ข้าทำอะไรต่อล่ะ?" หานฟู่ฉวี่ทำท่ากังวลกลัวจะถูกกีดกันออกจากอำนาจ
หานนั่วหันมามองเขา "สองวันนี้ท่านก็เหนื่อยมาแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ แล้วไปเที่ยวไคเฟิงสักรอบ เรื่องขยายกำลังกับเรื่องอื่น ๆ ข้าจัดการเอง"
"วางใจเถอะ ท่านเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพกลุ่มที่สามตลอดไป ผู้อำนวยการเจียงก็ถอดท่านไม่ได้"
เห็นหานนั่วพูดเช่นนี้ หานฟู่ฉวี่ก็วางใจลง ยิ้มกว้างแล้วพูดว่า "ได้ ๆ งั้นก็ลำบากเจ้าหนุ่มนี่แล้วกัน"
เมื่อส่งหานฟู่ฉวี่ออกไปแล้ว หานนั่วก็สั่งให้คนไปเรียกผู้บังคับบัญชาหลักของแต่ละกองพลและกรม มารายงานผลการรบและรับภารกิจใหม่ที่กองบัญชาการ
ทันใดนั้นเอง เจ้าหน้าที่ฝ่ายความลับคนหนึ่งก็วิ่งออกมา "รายงานท่านแม่ทัพน้อย กรมทหารองครักษ์ส่งโทรเลขมา กองพันทหารราบที่ 11 ของศัตรูถอนกำลังจากต่านจินหยางกวนแล้ว รองผู้บัญชาการหลิวติ้งขอสอบถามว่าจะให้ไล่ตีหรือไม่!"