เป่ยผิง ตรอกสิงโตเหล็ก กองบัญชาการกองทัพญี่ปุ่นประจำจีนเหนือ
โอกาเบะ นาโอะซาบุโระ ก้าวฉับ ๆ เข้ามาในห้องของเทราอุจิ ฮิซาอิจิ คนหลังเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของอีกฝ่ายจึงถามขึ้นก่อน “คุณโอกาเบะ มีอะไรหรือ”
“ท่านแม่ทัพ ตามรายงานล่าสุดจากสถานีจี่หนานของหน่วยสืบราชการลับ หานนั่วแห่งจี่หนานไม่เพียงไม่ยอมรับการเกลี้ยกล่อมของหน่วยสืบราชการลับ
ยังส่งคนไปตัดศีรษะพ่อค้าและชาวญี่ปุ่นทั้งหมดในเมืองจี่หนานของเรา ส่วนทากาฮาชิ คาซึโอะที่ไปเจรจาก็ถูกทรมานอย่างแสนสาหัส
และยังถูกส่งหัวไปประจานทั่วทั้งกองทัพเพื่อข่มขวัญ!”
“นี่?” เทราอุจิ ฮิซาอิจิ ลุกพรวด “เรื่องจริงหรือ”
“จริงแน่นอน พ่อค้าและชาวญี่ปุ่นของเราถูกสังหารแล้ว แขวนศีรษะไว้ที่ประตูทิศเหนือของจี่หนานทั้งหมด!” โอกาเบะ นาโอะซาบุโระ กล่าวด้วยความโศกเศร้า
“ไอ้ชาติชั่ว!” เทราอุจิ ฮิซาอิจิ เดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ กวาดที่ใส่ปากกา แฟ้มเอกสาร และแก้วน้ำกระเด็นจากโต๊ะในพริบตา
“อุกอาจนัก ไอ้หานนั่วนี่ชั่วช้าที่สุด ควรตายที่สุด!”
“ส่งโทรเลขถึงนิชิโอะ โยชิซาเกะ บอกเขาว่า เมื่อยึดเมืองจี่หนานได้แล้ว ต้องจับเป็นคนนี้ให้ได้ แล้วคุมตัวมาที่เป่ยผิง ข้าจะตัดหัวมันด้วยมือข้าเอง เพื่อดับแค้นใจ!”
“ฮะอิ!” โอกาเบะ นาโอะซาบุโระ ก้มหัวแรง ถามต่อทันที “ท่านแม่ทัพ จะให้หน่วยสืบราชการลับดำเนินการเกลี้ยกล่อมนายทหารใต้บังคับบัญชาของหานนั่วต่อไปหรือไม่”