"หึ ฉันมีคำสั่งลับจากประธาน ยังจะกลัวหลี่จงเหรินหรือไง?" ทังเอินป๋อได้ยินดังนั้น ไม่เพียงไม่กลัว กลับดูถูกเหยียดหยามพร้อมส่งเสียงเย็นชา
กวนหลินเจิงที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้น ทั้งจนใจและโกรธ จึงสะบัดแขนเสื้อจากไปทันที
ส่วนทังเอินป๋อที่ลังเลไม่กล้าออกรบ ทำให้เหล่านายทหารและทหารของกองพลที่ 31 ซึ่งยังสู้ตายอยู่ที่ไถเอ๋อจวงต้องเดือดร้อน
เพราะได้รับคำสั่งเด็ดขาดจากจีกู่ เหลียนเจี้ย กองกำลังหลักของกองพลที่ 10 และกองกำลังหลักของกองพลที่ 101
ต่างทุ่มกำลังเกือบหมื่นนาย ล้อมโจมตีไถเอ๋อจวงทั้งสามด้าน
เวลานี้ พื้นที่ส่วนใหญ่ของไถเอ๋อจวงตกเป็นของข้าศึกแล้ว
ทหารกองพลที่ 31 สู้เลือดกับญี่ปุ่นผู้รุกรานมาสองสามวัน ใกล้จะหมดแรงอาวุธและเสบียงเต็มที
หลายกองร้อยเหลือทหารไม่ถึงสิบกว่าคน
เผชิญหน้ากับการโจมตีอันดุเดือดของญี่ปุ่น ซุนเหลียนจงต้องสูญเสียกำลังจากกองบัญชาการกองทัพของตนเอง ส่งทหารช่างและกองร้อยเสบียงทั้งหมดขึ้นไปช่วย
อีกด้านก็รีบส่งโทรเลขขอความช่วยเหลือหลายฉบับไปยังหลี่จงเริ่น
หลี่จงเริ่นทราบข่าว จึงรีบส่งกองร้อยปืนใหญ่จากเมืองสวีโจวมาเสริม
กองร้อยปืนใหญ่นี้มาทันเวลาพอดี ให้การสนับสนุนปืนใหญ่แก่กองทัพที่สองได้ทันท่วงที
แต่การโจมตีของญี่ปุ่นไม่ได้หยุดเพียงแค่นี้ กลับบ้าคลั่งยิ่งขึ้น
เมื่อได้รับโทรเลขขอความช่วยเหลือจากซุนเหลียนจงอีกหลายฉบับ หลี่จงเหรินในกองบัญชาการเขตสงครามที่ห้าจึงอดถามไม่ได้: "กองทัพที่ยี่สิบของทังเอินป๋อยังไม่ออกรบอีกหรือ?"
รองเสนาธิการหลี่ซิงซู่ส่ายหัว: "อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่มีทีท่า และก็ไม่มีโทรเลขตอบกลับ"