หลังจากวางแผนยุทธศาสตร์เสร็จสิ้น หานนั่วก็สั่งการกับหลิวติ้ง ผู้บัญชาการกรมทหารองครักษ์อีกครั้ง: "รีบไปส่งโทรเลขอีกฉบับถึงจ่านซูถังทันที
สั่งให้เขาต้องยึดชิงโจวให้มั่น ห้ามถอยแม้แต่ก้าวเดียวโดยไม่ได้รับคำสั่งจากข้า
บอกเขาว่า ยุทธการครั้งนี้เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของทหารนับแสนในกองทัพซานตง ห้ามพลาดเด็ดขาด
เขาจะขออะไร ข้าก็ให้ได้หมด แต่กองพลที่ 4 ของเขาต้องตรึงอยู่ที่ชิงโจวให้มั่นเหมือนตะปู!"
"รับทราบ!" หลิวติ้งยืดตัวตรงทำความเคารพ แล้วรีบรับคำสั่งออกไปทันที
วางแผนเสร็จ หานนั่วคิดจะไปโรงเรียนนายร้อยสักหน่อย
เพิ่งจะพาคนเดินออกจากกองบัญชาการใหญ่ ก็เจอคนรู้จักคนหนึ่งเดินสวนมา
"ท่านแม่ทัพน้อยหาน ไม่เจอกันนานเลยนะคะ!"
ฉู่เชี่ยนเหวินรูปร่างสูงเพรียว โดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางทหารยามในเครื่องแบบ
สวมเสื้อแขนสั้นเอียงคอสีขาวนวล ด้านนอกเป็นเสื้อกั๊กตะวันตกสีเทาเข้มคอดเอว ทรงตัวตัดเย็บได้สวยทำให้ช่วงไหล่ดูกว้าง ปลายแขนเสื้อตัดถึงช่วงแขน เผยให้เห็นข้อมือที่เรียวบางแข็งแรง
ช่วงล่างสวมกางเกงขายาวสีเทาเข้มเรียบกริบกระชับขายาว เดินด้วยรองเท้าหนังวัวสีน้ำตาลหม่นส้นเตี้ยสองเซนติเมตรย่างก้าวบนพื้นกระเบื้อง ฝีเท้าเบาสบายไม่มีความเชื่องช้า
ผมดำยาวสยายไปด้านหลังทั้งหมด มัดด้วยกิ๊บเงินเรียบง่ายเส้นบาง ๆ อย่างแน่นหนา ปอยผมสองข้างแนบแก้ม ต่างหูมุกเม็ดเล็ก ๆ ขยับเบา ๆ ทุกย่างก้าว สะพายกระเป๋านักข่าวหนังสีน้ำตาลเก่า ๆ ที่ไหล่ มุมกล้องโผล่พ้นปากกระเป๋าเล็กน้อย
หน้าตาสดใสสะดุดตา หางตายาวขึ้น ดวงตาคู่สว่างใสซื่อตรง พอเห็นผู้คนก็ยิ้มกว้างอย่างสดใสสบายใจ ไม่มีความเขินอายใด ๆ ทั้งสิ้น