ตามคำสั่งของหานนั่ว
ปืนกลเอ็มจีสามสิบสี่จำนวน 42 กระบอกที่วางกำลังบนเขาย่าวซานและเขาหอไร้เงา พร้อมกันคำรามด้วยเสียงเกรี้ยวกราด
เปลวไฟจากปากกระบอกปืนส่องแสงเป็นแนวกลางแสงอาทิตย์ กระสุนที่แน่นขนัดราวกับม่านเหล็กได้เข้าปกคลุมถนนเบื้องล่างในชั่วพริบตา
ปืนกลเอ็มจีสามสิบสี่หนึ่งกระบอกสามารถยิงได้ 900 นัดต่อนาที 42 กระบอกยิงพร้อมกันคือ 37,800 นัดต่อนาที
ทหารผีปิศาจที่เดินนำหน้ามากที่สุดในชั่วพริบตาก็ถูกกระสุนปริมาณมหาศาลฉีกเป็นชิ้นๆ แม้แต่เสียงครางก็ไม่มี ก่อนกลายเป็นกองเนื้อเละๆ ล้มลงพื้น
ไม่ทันที่ทหารผีปิศาจแถวหลังจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น กระสุนจากสองข้างก็พัดพาเกล็ดหิมะเข้ามาอย่างไร้ความปรานี
ในอากาศหนาวเหน็บระเบิดเป็นละอองเลือดกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า ย้อมถนนที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวให้กลายเป็นสีแดง
เพราะตลอดทางไม่เคยพบกับการต่อต้านใดๆ ที่น่ากลัว พวกผีปิศาจจึงไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครกล้ามาซุ่มโจมตีที่นี่
เมื่อไม่ทันตั้งตัว เพียงชั่วเวลาไม่กี่ลมหายใจ ก็มีทหารผีปิศาจอย่างน้อยเจ็ดแปดสิบตนตายตกไป
ทว่า นายทหารผีปิศาจบางส่วนมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วอย่างยิ่ง เมื่อตั้งสติได้ก็เริ่มส่งเสียงเห่าหอน
"หมอบลง! หาที่กำบัง!"
"ข้าศึกโจมตี กระจายตัว เร็วเข้า กระจาย!"
"อย่ารวมกลุ่ม พลปืนกลเตรียมคุ้มกัน ชิงที่สูง!"
ฟังเสียงกระสุนที่ส่งเสียงหวีดหวิวไม่หยุด นายสิบเอกผีปิศาจผู้หนึ่งตอบสนองเร็วมาก รีบหลบอยู่ข้างหลังพลทหารชั้นหนึ่ง
วินาทีต่อมา
กระสุนหลงหลายนัดก็ถูกพลทหารหน้าใหม่แสนโชคร้ายนั้นเข้า ปลิดชีวิตสุนัขของเขาไปทันที
นายสิบเอกผีปิศาจเบิกตากว้าง ผลักศพทิ้งไปข้างหนึ่ง จากนั้นก็ม้วนตัวอย่างหมาป่า หมายจะนอนราบบนพื้นเพื่อหลบกระสุน