"ครับ!" ทหารส่งข่าวคนหนึ่งที่รอคำสั่งมานานรับคำด้วยเสียงดังกึกก้อง ก่อนจะวิ่งตรงไปยังห้องเอกสารลับข้าง ๆ ทันที
คำสั่งของหานนั่วเพิ่งถูกส่งไปได้ไม่นาน ทหารยามเฝ้าประตูคนหนึ่งก็วิ่งเร็ว ๆ เข้ามา
เขายืนตรงทำความเคารพแล้วรายงานว่า "รายงานท่านแม่ทัพน้อย ผู้บัญชาการทหารสูงสุดกลับมาแล้วครับ"
สิ้นเสียงรายงานของทหารยาม หานฟู่ฉวี่ที่เนื้อตัวมอมแมมก็เดินปนวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยสภาพกรำศึก
พอเห็นหานนั่ว เขาก็พูดอย่างหัวเสียว่า "หานนั่ว บอกข้ามาซิว่าเหตุใดจู่ ๆ ถึงสั่งให้ข้าถอยหลังกลับ?"
"แค่ถอยนี่ไม่สำคัญหรอก แต่กองทัพโดนพวกผีน้อยตีแตกหมดแล้ว!"
"ถึงกับทำปืนใหญ่หลายสิบกระบอกของกองร้อยปืนใหญ่กระสุนระเบิด 105 มิลฯ สองกองร้อยหลุดมือไปด้วย"
หานฟู่ฉวี่ยิ่งพูดก็ยิ่งน้อยใจ ตาเก่าของเขาแดงก่ำ น้ำตาคลอแทบจะไหล
เขาเจ็บใจจริง ๆ กับปืนใหญ่กระสุนระเบิด 105 มิลลิเมตร ทั้ง 72 กระบอกนั้น เพราะในฐานะขุนศึกผู้สร้างเนื้อสร้างตัวมาเอง เขารู้ดีถึงความสำคัญของปืนใหญ่มากแค่ไหน
ก่อนหน้านี้สาเหตุหลักที่เขาไม่อยากต้านทานก็เพราะผู้เฒ่าใหญ่ย้ายกองพลน้อยปืนใหญ่หนักของเขาไป
ต้องรู้ว่ากองพลน้อยปืนใหญ่หนักนั้นแท้จริงแล้วคือกองพลน้อยปืนใหญ่ที่ 1 อิสระของกองทัพกลาง ที่เรียกว่าปืนใหญ่หนักก็เป็นเพียงปืนใหญ่กระสุนระเบิดสนามขนาด 75 มิลลิเมตร 24 กระบอก
เทียบไม่ได้เลยกับกองทหารปืนใหญ่หนึ่งกองที่หานนั่วจัดให้เขา ซึ่งแข็งแกร่งกว่าเสียอีก
นี่ก็เป็นขวัญกำลังใจและเหตุผลหนึ่งที่เขายอมและมั่นใจพอจะนำกองทัพข้ามแม่น้ำไปเป็นทัพหน้า
แต่ตอนนี้ทุกอย่างหลุดมือไปหมดแล้ว เขาทั้งเจ็บใจทั้งโมโห
ช่วยไม่ได้จริง ๆ ตระหนี่ขี้เหนียวเสียจนเคยตัว
ผิดคาด ครั้งนี้หานนั่วไม่ได้ย้อนพ่อขุนศึกราคาถูกคนเดิม