ข่าวชัยชนะครั้งใหญ่ที่อำเภอเหวย
แพร่กระจายออกไปราวกับติดปีก
ไม่นานก็ไปทั่วทั้งซานตง
หลินอี๋ กองบัญชาการกองทัพพยัคฆ์
หานนั่วกำลังยืนอยู่หน้าแผนที่
หลิวติ้งถือข่าวชัยชนะ
วิ่งเข้ามาอย่างกระตือรือร้น
“ท่านผู้การ! ยึดอำเภอเหวยได้แล้ว!”
“คาวาบันดะ บุนซาบูโร คว้านท้องฆ่าตัวตายแล้ว!”
“กองพลที่ 20 กองพลที่ 32 กองพลที่ 33 แล้วยังมีกำลังที่เหลือของกองพลที่ 31”
“ถูกกองทัพเรากำจัดจนหมดสิ้นแล้ว!”
หานนั่วพยักหน้า
สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด
ราวกับทุกอย่างอยู่ในความคาดหมายของเขา
“อืม”
เขาเดินไปที่หน้าแผนที่
ลากนิ้วจากอำเภอเหวย
ไล่ไปยังชิงเต่าอย่างช้า ๆ
“แจ้งทุกกองพล”
“พักฟื้นหนึ่งวัน”
“มะรืนนี้”
“เปิดฉากโจมตีครั้งใหญ่ มุ่งไปทางชิงเต่า!”
……
สวีโจว กองบัญชาการเขตสงครามที่ห้า
หลี่จงเหรินกำลังหารือสถานการณ์ทางทหารอย่างเร่งด่วนกับสวีจู่อี้ เสนาธิการ และคนอื่น ๆ โดยล้อมแผนที่ปฏิบัติการทางทหารไว้
เสนาธิการทหารคนหนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามา
ในมือถือโทรเลข
ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี
“ท่านผู้บัญชาการ! ข่าวดี!”
“กองทัพพยัคฆ์คว้าชัยชนะครั้งใหญ่ที่อำเภอเหวยอีกแล้ว!”
“กำลังหลักทั้งหมดของกองพลที่ 20 กองพลที่ 32 กองพลที่ 33 และกองพลอื่น ๆ ของกองทัพญี่ปุ่นถูกกำจัดสิ้น!”
“ผู้บัญชาการข้าศึก คาวาบันดะ บุนซาบูโร คว้านท้องฆ่าตัวตายแล้ว!”
หลี่จงเหรินคว้าโทรเลขมา
กวาดตาอ่านอย่างรวดเร็ว
มือของเขาสั่นเทา
“ดี! ดี! เยี่ยมจริง ๆ!”