ข่าวการเสียอำเภอเกามิและผิงตู้
ก็แพร่ไปถึงชิงเต่าเช่นกัน
นิชิโอะ โยชิซาเกะทรุดตัวลงบนเก้าอี้
พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
โดะฮิฮาระ เค็นจิยืนอยู่ข้าง ๆ
สีหน้าซีดเผือดไม่ต่างกัน
“จบสิ้นแล้ว”
“เช่นนี้ กำลังหลักของสามกองพลที่อำเภอเหวย”
“ก็ถูกล้อมไว้แล้ว”
นิชิโอะ โยชิซาเกะหลับตาลง
ถอนหายใจยาว
“สั่งการ...”
“สั่งพวกเขา”
“ให้ยืนหยัดป้องกันอยู่กับที่”
“รอกำลังเสริม”
……
แต่เขารู้แก่ใจ
ว่าจะมีกำลังเสริมที่ไหนกัน
ห้ากองพลจากกองบัญชาการใหญ่
ยังอยู่กลางทะเล
กองเรือรบรวม
ก็ยังอยู่ระหว่างเดินทางขึ้นเหนือ
น้ำไกลย่อมดับกระหายใกล้ไม่ได้
……
หลินอี๋ กองบัญชาการใหญ่กองทัพพยัคฆ์
หานนั่วยืนอยู่หน้าแผนที่
กล่าวกับหลิวติ้งว่า
“ส่งโทรเลขไปทุกกองพล”
“ให้กองพลที่ 2 และกองพลที่ 1”
“เปิดฉากโจมตีลวงจากทิศหวงเต่าทางใต้ของชิงเต่า”
“และจากแนวเกามิ-ผิงตู้ทางตะวันตกเฉียงเหนือ”
“มุ่งโจมตีกองทัพญี่ปุ่นที่ชิงเต่า”
“เพื่อถ่วงกำลังไว้”
“ส่วนกองพลที่ 8 กองพลที่ 3 กองพลที่ 9 และกองพลที่ 10”
“พร้อมด้วยกองพลน้อยปืนใหญ่หนักและกองพลรถถัง”
“ให้เคลื่อนจากทิศผิงตู้และเกามิ”
“เข้าโจมตีกำลังหลักของกองทัพญี่ปุ่นที่อำเภอเหวย”
“ขณะเดียวกัน กองพลที่ 4 กองพลที่ 5 กองพลที่ 13 กองพลที่ 14 กองพลที่ 15 และกองพลที่ 16”
“ให้เคลื่อนจากทางตะวันตกของอำเภอเหวย”
“เข้าโจมตีกำลังหลักของกองทัพญี่ปุ่นในพื้นที่อำเภอเหวยพร้อมกันเต็มกำลัง!”
“กองพลบินที่ 1 ก็ต้องส่งเครื่องบินขึ้นฟ้าทั้งหมด ให้การสนับสนุนและประสานงานกับกองกำลังภาคพื้นดินเพื่อถ่วงกำลังกองทัพญี่ปุ่น”
หลิวติ้งจดคำสั่งอย่างรวดเร็ว
เมื่อจดเสร็จ
เขาเงยหน้าถาม
“ท่านผู้การ นี่เราจะกลืนศัตรูทั้งหมดในอำเภอเหวยทีเดียวเลยหรือครับ!”
หานนั่วแสยะยิ้มเล็กน้อย
“ถูกต้อง!”
“คราวนี้ กองพลญี่ปุ่นหลายกองพลในอำเภอเหวย อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้สักกอง!”