ริมฝั่งทะเลสาบเวยซาน
ทหารญี่ปุ่นที่แตกพ่ายจำนวนมากจากกองพลที่ 10 และกองพลที่ 101 ถูกกองทัพพยัคฆ์ กองทัพกลาง และกองทัพตะวันตกเฉียงเหนือไล่ต้อนจนหนีเตลิดเปิดเปิงมาถึงที่นี่อย่างน่าอนาถ
มองไปข้างหน้าเห็นเพียงทะเลสาบเวยซานที่กว้างใหญ่ไพศาลไร้จุดสิ้นสุด
ทหารญี่ปุ่นที่แตกพ่ายจำต้องกระจายตัวหนีไปตามริมฝั่งทะเลสาบ
แต่รถถังและรถหุ้มเกราะของกองทัพพยัคฆ์ รวมถึงทหารม้าของกองทัพกลุ่มที่ 20 และกองทัพที่ 2 ที่ไล่ตามมานั้น ไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ
ต่างเริ่มไล่ตามตะลุยโจมตีทันที โดยเฉพาะรถถังและรถหุ้มเกราะของกองทัพพยัคฆ์ที่พุ่งไล่ด้วยความเร็วสูง พร้อมกับยิงปืนกลประจำรถและปืนใหญ่รถถังไม่ขาดระยะ
ปากกระบอกปืนพ่นแสงเพลิงเจิดจ้า กระสุนที่หนาแน่นราวกับฝนตกลงใส่ทหารญี่ปุ่นที่หนีช้ากว่าคนอื่น ๆ จนล้มตายระเนระนาด
กระสุนปืนใหญ่รถถังนัดแล้วนัดเล่าตกลงในจุดที่มีทหารญี่ปุ่นหนีหนาแน่นที่สุด สังหารพวกเขาให้แหลกสลายเลือดเนื้อกระจุยกระจาย
ในขณะที่จ้าวเทียนฟ่างยังคงวางแผนจะบัญชากรมรถถังบุกตะลุยไล่ต้อนทหารญี่ปุ่นต่อไป
ภายในรถถังบัญชาการของเขาก็มีข้อความโทรเลขดังขึ้นมา: “ผู้การ จดหมายด่วนจากท่านแม่ทัพน้อย สั่งให้เราหยุดการไล่ล่าทหารญี่ปุ่นที่เหลือทันที
แล้วเปลี่ยนทิศทางมุ่งขึ้นเหนือ ไปพร้อมกับกองพลที่สามของพยัคฆ์ เพื่อสอดแทรกไปทางเกา มิ”
จ้าวเทียนฟ่างแม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็รีบปฏิบัติตามคำสั่งทันที
หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา: “ทุกหน่วยระวัง ทุกหน่วยระวัง หยุดการไล่ล่าทันที หยุดการไล่ล่าทันที ได้รับแล้วกรุณาตอบกลับ”