โดะฮิฮาระ เค็นจิยังพอสงบสติอารมณ์ได้
เขายื่นมือไปจับแขนของนิชิโอะ โยชิซาเกะไว้
“ท่านผู้บัญชาการ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโมโห”
“สิ่งสำคัญที่สุดคือรีบปิดช่องโหว่นี้ให้ได้”
“จากรื่อเจ้าไปจนถึงชิงเต่า ตลอดเส้นทางเป็นพื้นที่เนินเขา ไม่มีจุดได้เปรียบทางภูมิประเทศให้ตั้งรับ”
“ถ้าไม่รีบส่งกำลังเสริม กองพลยานเกราะของพวกจีนสกปรกก็จะบุกถึงชานเมืองชิงเต่าภายในสามวัน”
นิชิโอะ โยชิซาเกะสูดหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
“แล้วนายคิดว่าควรทำอย่างไร?”
โดะฮิฮาระ เค็นจิเดินไปหยุดหน้าแผนที่ ใช้นิ้วชี้แนวหวงเต่าและอ่าวหลิงซานทางใต้ของชิงเต่า
“ถอนกำลังหลักจากหน่วยป้องกันแนวสองที่เกามิ ผิงตู้ และเจียวโจว แล้วรีบเคลื่อนทัพลงใต้ทันที”
“ให้เข้าประจำการแถบหวงเต่ากับอ่าวหลิงซาน อาศัยแนวชายฝั่งสร้างแนวป้องกัน”
“พร้อมกันนั้น สั่งเรือรบที่ยังเหลืออยู่ในท่าเรือชิงเต่าให้ทอดสมอใกล้ฝั่งทั้งหมด ห้ามออกทะเลอีก”
“อีกอย่าง แจ้งหน่วยบินภาคพื้นดินที่เหลืออยู่ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ให้ทิ้งระเบิดใส่กองพลยานเกราะของพวกจีนสกปรกที่มุ่งหน้าไปทางรื่อเจ้าอย่างเต็มกำลัง”
นิชิโอะ โยชิซาเกะขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ก็ทำได้แค่นี้
“ทำตามที่นายว่า”
“ส่งโทรเลขไปยังกองทหารรักษาการณ์ที่เกามิ ผิงตู้ และเจียวโจว ให้พวกเขาทิ้งสัมภาระส่วนเกินแล้วเร่งเดินทัพ ภายในหนึ่งวันต้องไปถึงหวงเต่า!”
“รับทราบ!”
นายพันพิเศษฝ่ายสื่อสารหันหลังไปส่งโทรเลขทันที
……
เมืองหลินอี๋ กองบัญชาการกองทัพพยัคฆ์
หลิวติ้งถือข่าวชัยชนะจากรื่อเจ้า วิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น
“ท่านแม่ทัพน้อย! ยึดรื่อเจ้าได้แล้ว!”
“พวกผู้บัญชาการจ้าวใช้เวลาแค่สามชั่วโมงก็จัดการการรบได้ กำจัดข้าศึกไปกว่าหนึ่งพันคน จับเชลยได้อีกกว่าสามพันคน!”
หานนั่วยืนอยู่หน้าแผนที่ กำลังศึกษาสถานการณ์ทางอำเภอจวี้
เมื่อได้ยินก็เพียงพยักหน้า
“สูญเสียเท่าไร?”
“ฝ่ายเรามีผู้บาดเจ็บล้มตายน้อยกว่า 200 คน ส่วนใหญ่บาดเจ็บเล็กน้อย”
หลิวติ้งตอบพร้อมยิ้ม
หานนั่วกล่าวเสียงเรียบ “เป็นไปตามคาด”
เขาหยิบปากกาแดงขึ้นมาวงตำแหน่งรื่อเจ้าบนแผนที่