เมืองจี่หนาน กองบัญชาการกองทัพพยัคฆ์
ยามพลบค่ำ หลิวติ้งถือรายงานการรบที่เพิ่งส่งมาถึง ก้าวฉับ ๆ เข้ามาเร็วกว่าปกติเล็กน้อย พอเข้าประตูก็วางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าหานนั่วทันที
“ท่านแม่ทัพน้อย เพิ่งได้รับข่าวล่าสุดจากทุกกองพล เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน กองทัพเรายึดอำเภอเต๋อ อำเภอปิน และจี้หยางกลับคืนมาได้สำเร็จแล้วครับ”
“ข้าศึกที่รักษาการณ์อำเภอเต๋อและอำเภอปินถูกกองทัพเรากำจัดไปสองในสาม ส่วนที่เหลือฉวยโอกาสฝ่าวงล้อมหนีขึ้นเหนือไปครับ”
“แต่ทหารญี่ปุ่นและกองทัพหุ่นเชิดกว่า 30,000 นายที่รักษาการณ์จี้หยาง ถูกกองพลที่ 8 ตัดเส้นทางล่าถอย ทำให้กองทัพเรากวาดล้างได้หมดภายในเมืองครับ”
……
หานนั่วรับโทรเลขมาอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนใช้นิ้วเคาะวงกลมทั้งสามวงบนแผนที่ทีละวง
“ดีมาก”
เขาวางโทรเลขลง
“สั่งทุกกองพลให้รีบเก็บกวาดสนามรบ พักฟื้นกำลัง แล้วเตรียมรบต่อ!”
“รับทราบครับ!”
……
หลิวติ้งหันไปส่งโทรเลข แต่พอเดินถึงประตูก็ถูกหานนั่วเรียกไว้
“บอกทุกกองพลให้ลงทะเบียนอาวุธปืน เสบียง และม้าที่เก็บกู้มาได้ทั้งหมด ส่งผู้บาดเจ็บไปแนวหลังเป็นลำดับแรก คัดเชลยศึกดูสักหน่อย คนแก่กับคนอ่อนแอปล่อยไป ส่วนคนหนุ่มที่ยังถือปืนไหวให้แยกคุมขังไว้”
“อีกอย่าง เพิ่มเวรยามรอบนอกเมืองให้ห่างออกไป 5 ลี้ พวกทหารที่แตกกระเจิงหนีไปไม่มีพิษสงอะไร แต่ก็อย่าปล่อยให้พวกมันลอบกลับมายิงจากที่กำบังได้”
“เข้าใจแล้วครับ”
……
หลังหลิวติ้งจากไป หานนั่วยืนอยู่หน้าแผนที่เพียงลำพัง
เมืองทั้งสามเรียงรายจากฝั่งเหนือแม่น้ำฮวงโหลงมา ราวกับตะปูสามดอกที่ตอกกดทหารญี่ปุ่นให้ถอยร่นขึ้นเหนือ
เขาไม่ได้รีบยิ้ม กลับใช้ปากกาแดงจิ้มลงตรงตำแหน่งชางเซียน