หลินอวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักประตูเบา ๆ เข้าไป
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าแรกคือเตียงใหญ่ที่ปูด้วยผ้าปูสีแดง หญิงสาวในชุดเจ้าสาวนั่งอยู่ที่ขอบเตียง คลุมด้วยผ้าแดง เงียบสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น
แม้จะมีผ้าแดงคลุมอยู่ ก็ยังสัมผัสได้ถึงท่าทางสง่างาม กิริยามารยาทที่งดงาม เห็นได้ชัดว่าเป็นหญิงสาวจากตระกูลใหญ่
หลินอวี่กัดฟัน หันกลับไปปิดประตู
เอาเลย!
ในเมื่อคำใบ้บอกให้เขาเปิดผ้าคลุมหน้า
สิ่งที่เขาทำต่อไปก็ควรจะสอดคล้องกับตรรกะของการเปิดผ้าคลุมหน้า
ผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องให้เจ้าบ่าวเป็นคนเปิด
ดังนั้น...
เขาจึงต้องสวมบทบาทเป็นเจ้าบ่าวเพื่อเปิดผ้าคลุมหน้า
และเสิ่นเสียนจะยอมรับหรือไม่...
อาจเป็นกุญแจสำคัญในการเอาชีวิตรอดของเขา
หลินอวี่เดินทีละก้าวไปที่ข้างเตียง มองเสิ่นเสียนที่คลุมผ้าแดงอยู่ เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ ความอาฆาตแค้นใกล้จะก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างเต็มที
นี่ก็เป็นเครื่องเตือนหลินอวี่...
นี่ไม่ใช่เจ้าสาวธรรมดา แต่เป็นวิญญาณหญิงชุดแดงที่น่ากลัว!
เดินไปถึงด้านหน้าของเสิ่นเสียน หลินอวี่มองผ้าคลุมหน้าบนศีรษะของนาง แล้วพูดว่า
"ให้ฉันเปิดผ้าคลุมหน้าให้เธอเองนะ"
เสิ่นเสียนส่ายหน้าเบา ๆ เอียงคอมองหลินอวี่ เสียงเย็นชาปนความหนาวเหน็บ "เจ้าไม่ใช่สามีข้า แล้วจะมาเปิดผ้าคลุมหน้าข้าทำไม?"
"ทำไมต้องมาเปิดผ้าคลุมหน้าข้า?"