หลังจากเรื่องนั้น
ห้อง... จะเรียกว่าถูกต้องก็คือ ห้องหอ
เสิ่นเสียนในชุดแดงฉานยืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง ผมดำสลวยหลุดลุ่ยลงมา ใบห้าน้อยประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตาใสแจ๋วเป็นประกาย เธอเอียงคอ หางตากระชากขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดว่า
"ฮี่ ๆ ฉันไปล่ะ~!"
"ที่แท้... เรื่องนั้น... ก็เป็นแบบนี้เอง..."
"เอี๊ยด... คิดอะไรไม่ดีไม่ได้ ๆ ฉันเป็นกุลสตรีนะ!"
"หวีที่ข้างเตียงนั่น ไว้เป็นค่าชดเชยให้เธอ!"
"บางที เราอาจได้เจอกันอีก!"
"ฮี่ ๆ!"
พูดจบ
เสิ่นเสียนหมุนร่างระหงราวกับสายลม กลายเป็นสายลมเย็นวูบหนึ่งผลักประตูใหญ่ แล้วหายวับไปในพริบตา
หลินอวี่จ้องประตูที่ว่างเปล่า ในใจพลันเกิดความรู้สึกประหลาดสุดจะบรรยาย...
ทำไมรู้สึกเหมือน...
ตัวเองโดนผีสาวหลอกใช้เนอะ?
เสร็จเรื่องแล้วยังให้ค่าชดเชยอีก
มันถูกต้องหรือ?
ครั้งแรกของคน ๆ หนึ่ง กับครั้งแรกของผีหนึ่งตน มันเกิดขึ้นแบบนี้เลยหรือ...
ก่อนเริ่ม เสิ่นเสียนยังไม่ลืมใช้พลังหยินชำระล้างร่างกายให้หลินอวี่อย่างทั่วถึง ดังนั้นตอนนี้หลินอวี่ทั้งตัวจึงสดชื่น สะอาดปลอดโปร่ง...
หลินอวี่ส่ายหน้า หยิบหวีไม้สีแดงฉานราวกับเลือดจากข้างเตียง ตัวหวีมีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยอบอวล เป็นหวีที่เสิ่นเสียนใช้ติดตัวมาโดยตลอด บัดนี้กลายเป็นสิ่งของวิเศษไปแล้ว
เพียงแต่...
จะใช้มันยังไงล่ะ?
หลินอวี่ถือมันไว้ในมือ สัมผัสได้ถึงพลังหยินอันแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ในหวีไม้