ซูหมานที่ถูกรายล้อมด้วยผู้คนมากมาย จู่ ๆ ก็เงยหน้ามองหลินอวี่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักคนรอบข้างออกไป เดินมาหาหลินอวี่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง:
"เดี๋ยวมีอะไรให้ฉันทำ บอกได้เลย ทุกอย่างทำได้หมด!"
บางที... ฉันที่ฉีดน้ำยาการเสริมพลังยีนเข้าไป อาจจะช่วยอะไรได้บ้างเล็กน้อย
นี่คือการแสดงไมตรีต่อหลินอวี่อีกครั้ง
หลินอวี่พยักหน้า ไม่พูดอะไร
เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งประหลาด...
คนธรรมดาจะมีประโยชน์อะไรได้เล่า?
แม้แต่คนที่ฉีดน้ำยาการเสริมพลังยีนไปแล้ว ก็เช่นกัน
สนามรบหลักที่แท้จริง ยังต้องดูเสิ่นสุยทั้งห้าคน
หลังจากซูหมานพูดจบ ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ก็ทนไม่ไหว พากันเดินเข้ามารุมล้อม พูดประจบประแจวหลินอวี่ไม่หยุด
"ยังมีผมด้วยครับคุณหลิน มีเรื่องอะไรสั่งได้เต็มที่เลยครับ!"
"พี่หลิน ขอแค่พี่สั่ง แม้ต้องฝ่าดาบทะลุไฟ ฉันก็ไม่ลังเล!"
"ชีวิตของพวกเราต่อจากนี้ต้องฝากพี่แล้ว! พี่คือผู้มีพระคุณของพวกเรา!"
"พี่คะ ใช้ฉันได้เลย ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม!"
เผชิญกับการประจบสอพลอของพวกเขา หลินอวี่กลับเมินเฉยอย่างสิ้นเชิง.
ปกป้องพวกเขางั้นเหรอ?
อย่าล้อเล่นเลย
ถ้าสิ่งประหลาดมาจริง ๆ ยังไม่รู้ว่าจะปกป้องตัวเองยังไงเลย!
ถึงแม้เขาจะมีหวีอยู่อันหนึ่ง แต่ก็ไม่รู้วิธีใช้!
พลังจิตมันเป็นของอะไรกันแน่!
เมื่อการนับถอยหลังถึงศูนย์
จู่ ๆ!
จากในบ้านหลังแรกทางขวามือ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ก๊อก ๆ!
เป็นเสียงเคาะจากข้างในออกมาข้างนอก