"มาแล้ว!"
ลุงเจ้าตอบรับ ก่อนจะรีบผูกผ้ากันเปื้อน หิ้วอุปกรณ์ครบชุดเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
หม้อตุ๋นใบหนึ่ง ตะแกรงย่างอันหนึ่ง เขียงหนึ่งอัน และมีดหลากหลายชนิด
สรุปคือของที่ต้องใช้ ลุงเจ้าเอามาครบทุกอย่าง!
ทำเอาหลินอวี่อ้าปากค้าง
โว้ย...
ต้องเป็นมืออาชีพจริง ๆ ด้วยสิ!
ไม่ใช่แค่กินกระต่ายตัวเดียวหรือไง?
ยังเตรียมเครื่องครัวมาได้ขนาดนี้
ลุงเจ้ามองสายตาตกตะลึงของหลินอวี่ แล้วยิ้มอธิบายว่า:
"ฉันมีใบรับรองพ่อครัวระดับหนึ่ง ส่วนเสี่ยวเฉินเขาจุกจิกเรื่องกินมาก เลยเตรียมของพวกนี้ไว้ให้ครบ แต่อยู่ในยุคสิ้นโลกนี่... ก็แทบไม่ได้ใช้แล้วล่ะ"
หลินอวี่อดชูนิ้วโป้งให้ไม่ได้
สุดยอด!
ผมทองกลืนน้ำลาย:
"วันนี้ได้กินของดีแล้ว ยังต้องพูดอะไรอีกล่ะ! ลงมือเลยลุงเจ้า! ผมหิวจะตายอยู่แล้ว!"
ลุงเจ้ารับกระต่ายปีศาจจากมือหลินอวี่ พินิจดูรอบหนึ่ง ในแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม: "สมกับเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ กระต่ายอ้วนตัวนี้อย่างน้อยก็สิบสามชั่ง ถ้าเอาไปย่างอย่างเดียวจะเสียของ"
"ฉันเสนอว่า ส่วนที่เป็นเนื้อเอาไปย่าง ส่วนโครงเอาไปตุ๋นซุปกระต่าย ใส่มันฝรั่งลงไปหน่อย เป็นไง?"
ลุงเจ้าไม่ได้ถามเสิ่นสุย แต่หันไปถามหลินอวี่
เพราะยังไงนี่ก็เป็นกระต่ายของหลินอวี่
หลินอวี่ยิ้ม:
"ผมไม่ว่าอะไร ถ้าทุกคนเห็นด้วยก็ทำแบบนั้นเลย"
คนอื่นไม่ต้องคิดแม้แต่เสี้ยววินาที ต่างพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย