สตรีมเมอร์ไป่ลู่แต่งตัวเรียบร้อย กำลังเต้นอยู่บนเวที
ทั้งสองทีมเต้นเปิดตัวทีมละสามเพลง
พอไป่ลู่กับพิธีกรเอี้ยนเอี้ยนปิดไมค์ จงจงก็ยิ้มกว้างแล้วถามว่า “ผมนึกว่าทีมพี่ตรงเวลาที่สุดทุกครั้งซะอีกนะครับ พี่เอี้ยนเอี้ยน”
เอี้ยนเอี้ยนทำหน้าขอโทษ “โธ่ วันนี้กระโปรงของจื่อจื่อเปื้อนระหว่างทาง เลยต้องออกไปเช่าชุดใหม่มาอีกชุด ก็เลยมาสายไปหน่อย ขอโทษนะที่ให้รอนาน”
แวบเดียวก็รู้ว่าเป็นข้ออ้างส่ง ๆ เหตุผลที่มาสายก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง สตรีมเมอร์ตื่นสายจนกระทบตารางช่างแต่งหน้า เลยแต่งหน้าแต่งตัวไม่ทันเวลา
จงจงไม่ได้เปิดโปงอีกฝ่าย “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”
เอี้ยนเอี้ยนกอดอก “ใช่สิ ในทีมของนายไม่เคยมีสตรีมเมอร์มาสายเลยเหรอ”
“แทบไม่เคย” จงจงชี้ไปยังใครบางคนในโซนพักที่กำลังสะบัดเปียอยู่ “อีเวยรู้ว่าวันนี้ต้องมาเยือนทีมพี่ เลยมาบริษัทตั้งแต่เช้าเพื่อซ้อมเต้นและแต่งตัว”
“อ้อ……”
เอี้ยนเอี้ยนพยักหน้าแล้วเงียบไป
บรรยากาศประหลาดอบอวลอยู่หลังแผงควบคุมกลาง
ยังไงก็เป็นการร่วมงานกันของสองทีมดัง ยอดผู้ชมตรงมุมขวาบนพุ่งขึ้นแตะ 10,000+ อย่างรวดเร็ว
พอสตรีมเมอร์ไป่ลู่เต้นจบ ก็ถึงตาของทีมเสี่ยวหม่าน
จงจงเปิดเพลย์ลิสต์ เปลี่ยนเพลง แล้วบอกพวกเธอว่า “เตรียมตัว!”
อินโทรเพลงเซียวเหยาดังขึ้น ร่วนเวยวิ่งก้าวสั้น ๆ เข้ามาในกล้อง ยกมือบังหน้าผากแล้วทอดสายตามองไปไกล
‘ฉันหิ้วเหล้าหนึ่งไหเดินมา……’
สตรีมเมอร์ทั้งสองฝั่งที่ยืนรออยู่พากันเข้ามาในเฟรมพร้อมกัน เต้นก้าวเท้าอย่างพร้อมเพรียง
ถ่ายทอดความน่ารักสดใสของสาวน้อยออกมาได้อย่างเต็มที่
แชตที่เดิมเชียร์สตรีมเมอร์ไป่ลู่ถูกข้อความอื่นกลบจนหมด ร่วนเวยเห็นแต่ข้อความเชียร์จากทีมตัวเอง