จงจงฮัมเพลงเบา ๆ เดินก้าวฉับ ๆ อย่างร่าเริงผ่านร่วนเวยไป นึกอะไรขึ้นมาได้ก็ถอยกลับมาอีกสองสามก้าว
“คุยกับพี่ความสุขอยู่เหรอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงรักใคร่สุดซึ้ง “บอกเขาด้วยว่าฉันก็รักเขามากเหมือนกัน”
ร่วนเวยไม่รู้จะส่งต่อความรักนี้ให้พี่ความสุขยังไง จึงได้แต่ตอบว่า “ตอนนี้เขาคงไม่มีเวลารับความรักของนายหรอก”
อันอันเดินเข้ามาใช้โน้ตบุ๊กเคาะหัวจงจงดังเพียะ จงจงกระโดดโหยงทันที “เจ็บนะ!”
“อย่าทำให้ตารางของอีเวยล่าช้าได้ไหม อีกเดี๋ยวพวกเธอต้องไปซ้อมที่เวทีใหญ่กันแล้ว ยุ่งอยู่นะ” อันอันปิดหน้าต่างแชตกับพี่ใหญ่ลงอย่างเงียบ ๆ ไม่หวังคำชม “วันนี้หาได้ยากที่ไม่ต้องทำงานถึงหนึ่งทุ่มสองทุ่ม ออกไปกินห่านย่างกันไหม”
จงจง: “นายเลี้ยงเหรอ”
อันอัน: “ฉันเลี้ยง”
จงจงตาเป็นประกาย ก้าวยาว ๆ นำหน้าไปทันที “ไป!”
คนอื่น ๆ ที่มองอยู่ข้างหลังพากันหัวเราะ
ร่วนเวยเรียกรถ ไปซ้อมที่เวทีใหญ่พร้อมกับซือซือและหนัวหมี่
ทีมของพวกเธอผ่านเข้ารอบประจำเดือนนี้กันหมด แต่สิทธิ์เดินแฟชั่นโชว์มีแค่เธอ ซือซือ และหนัวหมี่เท่านั้น
หนัวหมี่ยังมีการแสดงบนเวทีอีกหนึ่งรายการ ส่วนร่วนเวยยังไม่ได้แบ่งทีมในการสอบเดือนที่แล้ว จึงไม่มีรางวัลแบบนี้
ดังนั้นเธอแค่ต้องซ้อมตำแหน่งตอนเดินแฟชั่นโชว์ก็พอ
-
【[เรื่องซุบซิบ] ฐานทัพสาวๆ (ฉบับคืนชีพจากดินโคลน)】 (410 คน)
[เดี๋ยวนะ ใครไปทรมานบีเกอร์อีกแล้ว]
[คราวก่อนตั้งกระทู้จนพี่สาวคนนั้นโดนทรมาน ได้มังกรไปเป็นร้อยตัว คราวนี้ทรมานบีเกอร์จนประชุมอยู่ก็ยังต้องส่งคาร์นิวัลห้าสิบอัน]
[โห นายรู้ได้ยังไงว่าบีเกอร์กำลังประชุม]
[เสินอวี้ลงคลิปแล้ว บอกว่าเขาแค่คุยเล่นกันสองสามคำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบีเกอร์ยังเล่นกลุ่มไลฟ์อยู่หรือเปล่า ไม่ได้บอกว่าจะเลิกเล่นแน่นอนสักหน่อย แต่สาวกินแตงดันจับคำไปขยายต่อ จนบีเกอร์ต้องแบ่งเวลาระหว่างประชุมมาส่งของขวัญ]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ เขายังบอกด้วยว่าครั้งหน้าจะระวังคำพูดให้มากขึ้น ขอให้สาวกินแตงปล่อยเขาไปสักที]
[ชีวิตช่างขมขื่นจริง ๆ]
[ฉันว่าบีเกอร์รักจริงนะ คงไม่หนีไปง่าย ๆ หรอก]
[รอบประจำเดือนนี้มีเรื่องให้ลุ้นจริง ๆ พี่ใหญ่ที่ปกติไม่ค่อยลงสนามก็ยังมากัน]