คงเป็นเพราะคะแนนกิจกรรมห่างกันมากเกินไปจริง ๆ ทั้งคืนอันอันกับจงจงเฝ้าอยู่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งคู่เหนื่อยล้ากลับบ้านไปนอน วันรุ่งขึ้นก็มาเข้างานแต่เช้าเหมือนเดิม
แม้จะได้ที่หนึ่งในการแข่งขันแล้ว แต่รางวัลชดเชยไลฟ์สดกลางแจ้งที่ให้ไว้ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ถูกยกเลิก
ทุกคนรวมตัวกัน แล้วมุ่งหน้าไปยังสวนสนุกที่บริษัทเช่าไว้กันอย่างเอิกเกริก
อันอันกับจงจงมีรอยคล้ำใต้ตาดำปี๋ นอนดึกกว่าโฮสต์ แต่กลับต้องมาถึงสถานที่จัดงานก่อนเพื่อเตรียมอุปกรณ์
พวกเขากระดกกาแฟลงท้องราวกับไม่กลัวตาย
ตอนร่วนเวยมาถึง สิ่งที่เห็นก็คือสองคนนี้กำลังคอสเพลย์เป็นตุ๊กตาแดดเดียว
……หือ?
ตอนแรกเธอคิดว่าพวกเขาแค่เล่นกัน จนเดินผ่านไปเห็นทั้งคู่ถูกรัดจนตาเหลือก ถึงได้รู้ว่าสถานการณ์ไม่ดี รีบเรียกทีมงานมาช่วยปล่อยพวกเขาลงมา
หนัวหมี่ตกใจสุดขีด “พวกนายเป็นบ้าอะไรกัน?”
ก่อนหน้านี้เธอคิดมาตลอดว่าสองคนนี้แค่โง่ไปหน่อย
อัลมอนด์เห็นทั้งคู่ไอไม่หยุด ก็ขมวดคิ้ว “ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?”
จงจงคุกเข่าลงกับพื้น มือกุมคอ “ไม่ใช่นะ เราเห็นมีเชือกอยู่สองเส้นก็เลยอยากลองดูว่าความรู้สึกตอนถูกแขวนคอเป็นยังไง ใครจะคิดว่าพอแขวนขึ้นไปแล้วเท้าจะเอื้อมไม่ถึงบันไดข้างหลัง”
อันอันไอจนแทบขาดใจ “เกือบเอาชีวิตฉันไปแล้วไหมล่ะ”
ร่วนเวยทั้งขำทั้งพูดไม่ออก เธอย่อตัวลงดูรอยรัดที่คอของทั้งคู่ โชคดีที่ถูกแขวนไว้แค่ครู่เดียว ไม่เป็นอะไรมาก
นึกว่าพวกเขาคิดสั้น ที่แท้ก็แค่สองคนโง่ ๆ ที่พลาดท่าตอนลองทำอะไรด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ซือซือกับจืออู้หัวเราะลั่นอยู่ด้านหลัง ชี้หน้าพวกเขาพลางหัวเราะจนตัวงอ
ทีมงานเองก็แอบหัวเราะอยู่ข้าง ๆ โดยยกมือปิดปาก