จงจงสมองหยุดทำงานไปเลย “อะไรนะ... อะไรนะ?”
ถึงคะแนนจะห่างกันขนาดนี้ แต่ถ้าพวกเขาออฟไลน์ไป อีกฝ่ายก็ยังมีโอกาสแซงไม่ใช่เหรอ
ปิดไลฟ์กันแบบนี้เลยได้จริงเหรอ?
อันอันที่กำลังเช็กข้อความอยู่มองออกทันทีว่าเขากำลังคิดอะไร จึงหันหน้าจอโทรศัพท์ไปทางเขาให้ดู
[พี่ความสุข: ให้โฮสต์เลิกงาน พวกเธออยู่เวรต่อ ถ้ามีคนแซงค่อยเปิดไลฟ์แล้วบอกฉัน]
จงจงละสายตาจากข้อความ “งั้น... พี่ ๆ โฮสต์ เลิกงานได้แล้วครับ?”
คะแนนนำห่างขนาดนี้ ฝั่งตรงข้ามคงแซงไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้ ถึงตอนนั้นค่อยเปิดไลฟ์ใหม่ก็ยังทัน
สาว ๆ ที่นึกว่าต้องโต้รุ่งพากันกระโดดลุกขึ้นมา ดีใจสุด ๆ “เย้!”
ร่วนเวยที่ยืนอยู่หน้าสุดเห็นข้อความในแชตของเขา ขอบตาพลันร้อนผ่าว เธอสูดหายใจลึกก่อนจะยิ้มกว้าง “ขอบคุณนะคุณหซิง! ใจดีกับฉันขนาดนี้”
“คุณเองก็รีบนอนนะ”
-
[กระทู้เมาท์ ฐานทัพสาวๆ] (500 คน)
[อ๊ากกกกกกกกก]
[อ๊ากกกกกกก]
[อ๊ากกกกกก]
[...]
[ทำไมร้องกันอีกแล้ว ตอนนี้แค่ 99+ ยังทำให้ฉันตื่นเต้นไม่ได้แล้ว]
[คราวนี้เพชรหัว 999+]
[อ๊ากกกกกกกกก]
[รอบแรกส่งไปห้าร้อยกว่าชิ้น รอบสองอีกเจ็ดร้อย รวมทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยห้าสิบห้าชิ้น]
[รวยจัง อยากยื่นมือเข้าไปอุ่นในกระเป๋าบีเกอร์เลย]
[ที่น่ากลัวไม่ใช่ส่งคาร์นิวัลเกินพันชิ้น แต่คือยังไม่ถึงอาทิตย์เลยนับจากครั้งก่อนที่เขาส่งคาร์นิวัลเกินสองพันชิ้น]
[ประเด็นคือเพชรหัวเจ็ดร้อยชิ้นนั่นไม่ได้ส่งเพื่อไล่ตามอีกฝั่ง แต่ส่งเพื่อให้อีวีได้นอนเร็วขึ้น ฉันไม่ไหวแล้ว ทำไมเขาถึงตามใจอีวีขนาดนั้น]
[ในอาร์คิวมีพี่ชายพี่สาวที่เปย์โฮสต์อยู่เยอะ แต่คนที่รวยขนาดนี้มีแค่คนเดียว]