“โอ๊ย สวรรค์เอ๊ย……” หัวใจของจงจงเต้นตุบ ๆ แทบจะทะลุออกมานอกอก นี่มันตั้งเก้าแสนเชียวนะ แต่อีกฝ่ายกลับกดส่งออกมาอย่างไม่ยี่หระ จนเสียงขอบคุณของเขาสั่นเล็กน้อย “ขอบคุณอาจารย์ของผมที่โปรยสายฝนคาร์นิวัลให้เวยเวย!!!”
คำว่าอาจารย์หลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต กระทั่งเห็นแชตถามว่าอาจารย์หมายถึงอะไร ถึงได้รู้ตัวว่าพูดความในใจออกไปโดยไม่ตั้งใจ
เขารีบเปลี่ยนคำเรียกเป็นเสี่ยวหวงเงียบ ๆ
ไม่รู้ว่าลูกพี่ได้ยินหรือเปล่า ถ้าได้ยินจะรับเขาเป็นศิษย์รักไหมนะ
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีมากเลย แต่ความจริงคือลูกพี่ไม่แม้แต่จะชายตามองเขาด้วยซ้ำ
พออันอันเห็นคาร์นิวัลก็รู้ว่ารอบนี้ชนะชัวร์ เลยบอกให้เวยเวยที่กำลังนั่งคุยหัวเราะกับหนัวหมี่ขึ้นไปพักข้างบน
ข้างล่างเสียงดังเกินไป ในห้องไลฟ์มีแต่เสียงโห่ร้องของโฮสต์กับพิธีกร ฟังแล้วเสียสมาธิสุด ๆ
ขึ้นไปพักข้างบนดีกว่า จะถ่ายรูปถ่ายคลิปอะไรเล่นก็ได้
อันอันมองเวยเวยยิ้มทักทายทุกคนก่อนเดินออกไป สีหน้าของเธอนับว่าสงบนิ่งมาก ถ้าเป็นโฮสต์คนอื่นได้รับคาร์นิวัลสามร้อยชิ้นคงกระโดดโลดเต้นไปแล้ว แต่ใครใช้ให้เวยเวยเคยได้คาร์นิวัลมากกว่านี้ตั้งเยอะ รับคาร์นิวัลจนเป็นเรื่องปกติเหมือนดื่มน้ำไปแล้ว
ก็ใครใช้ให้พี่ความสุขรวยขนาดนั้นล่ะ
อันอันคิดว่าตัวเองควรเรียนรู้จากเวยเวยจริง ๆ เรื่องความสามารถในการรักษาสีหน้าให้สงบนิ่งแม้ภูเขาถล่มตรงหน้า จากนั้นก็ลดสายตาลง
[ฝ่ายปฏิบัติการอันอัน: เชี่ย พี่โคตรเก่งเลยยยยยยยยยย]
[ฝ่ายปฏิบัติการอันอัน: ผมยอมแล้ว!!!]
[ฝ่ายปฏิบัติการอันอัน: ฝ่าบาท~พี่คือเทพของผม]